Będziemy tutaj rozważać oddziaływania elektromagnetyczne o polu ogólnie zmiennym i statycznym.
Siła odpowiedzialna za oddziaływania w elektromagnetostatyce Będziemy badać tutaj jaka jest gęstość wielkości wskaźnikowej siły pochodzącej od oddziaływania elektro- i magneto-statycznego.
Gęstość lagrangianu od pola elektromagnetostatycznego w szczególnej teorii względności, a jego postać dla tych pól w mechanice Newtona Wprowadzimy tutaj wnioski dotyczące gęstości lagrangianu od pola elektromagnetostatycznego i wynikający z niego zbiór tensorów gęstości energii(masy)-pędu dla szczególnej teorii względności, które jak się okaże są również prawdziwe w mechanice Newtona dla w lokalnej zasadzie zachowania tensora gęstości energii-pędu , i . Patrząc na wzór na gęstość lagrangianu i gęstość lagrangianu w polu elektro- i magneto-statycznych (szczególna teoria względności) to gęstość lagrangianu odpowiedzialnego za oddziaływanie w układzie globalnie (lokalnie) płaskim i słabozakrzywionym jest w postaci:
gdzie jest to dowolna funkcja. Wtedy tensor gęstości energii(masy)-pędu dla oddziaływania elektromagnetostatycznego jest w postaci , do którego podstawiamy , wtedy licząc dla tych samym układów, co jego odpowiednik gęstość lagrangianu odpowiedzialnej za oddziaływanie elektromagnetostatyczne, otrzymujemy:
gdzie nazywamy tensorem gęstości energii(masy)-pędu dodatkowym. Napiszmy wzór na tensor gęstości energii-pędu dla pola elektromagnetostatycznego:
człon jest związany z asymetrią tensora gęstości energii(masy)-pędu, a on jest równy zero, gdy , ten człon nazywamy tensorem gęstości energii(masy)-pędu asymetrycznym. człon , ten człon nazywamy tensorem gęstości energii(masy)-pędu symetrycznym. Niech mamy kolejno , i , wtedy tensor gęstości energii(masy)-pędu kolejno dla nich piszemy:
Tensory gęstości energii(masy)-pędu wynikajce z gęstości lagrangianów od pola elektromagnetostatycznego są również prawdziwe w mechanice Newtona dla i , a dla współrzędnej tensor siły wynikający z niego jest równy zero, bo przyjmujemy w tej teorii, że , lub . A gęstość pędu w szczególnej teorii względności dla tego pola liczymy jako , a dla mechaniki Newtona jako .
Całkowity tensor gęstości energii-pędu jako suma tego tensora gęstości energii(masy)-pędu kinematycznego i elektromagnetostatycznego Podamy tutaj całkowitą gęstość energii(masy)-pędu w dwóch teoriach, tzn.: w szczególnej teorii względności i mechanice Newtona.
Szczególna teoria względności Całkowity tensor gęstości energii-pędu jest sumą tensora gęstości energii-pędu kinematycznego i tensora gęstości energii-pędu odpowiedzialnej za pole elektromagnetostatyczne, wtedy:
Mechanika Newtona A w mechanice Newtona korzystając z definicji tensora gęstości masy-pędu i tensora gęstości masy-pędu elektromagnetycznego , odpowiedzialnej za pole elektromagnetostatyczne, wtedy:
Wnioski w szczególna teoria względności, czyli mechanice Einsteina dla prędkości relatywistycznych dla pola elektromagnetostatycznego Podamy tutaj cechowanie dla pola elektromagnostatycznego i udowodnimy na podstawie tego, że jest spełniony wzór na gęstość tensora siły Lorentza. Na podstawie policzmy pochodną cząstkową po wskaźnikach niemych , w takiej sytuacji dla otrzymujemy wykorzystując przy okazji definicję potencjału tensorowego i definicję tensora gęstości prądu elektrycznego , a także korzystając z definicji lokalnego prawa zachowania ładunku znane z elektrodynamiki klasycznej i cechowania , wtedy dla układu globalnie (lokalnie) płaskiego ortonormalnego lub słabozakrzywionego uważanego za płaskie prostokątne ortonormalne:
W obliczeniach korzystaliśmy z tożsamości (ostatni wzór). Wprowadźmy cechowanie dla układów słabozakrzywionych uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne o postaci:
A we współrzędnych układu słabozakrzywionego uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne albo we współrzędnych krzywoliniowych lub uogólnionych wzór przedstawia się z teorii transformacji tensorowej:
Cechowanie w układach globalnie (lokalnie) płaskich i dowolnym układzie współrzędnych słabozakrzywionego jest spełnione. Stosując cechowanie , wtedy możemy napisać formułę przedstawioną w , dalej przenosząc w nim wskaźnik do góry, otrzymujemy:
Policzmy teraz dla tego samego układu wyrażenie tensorowe korzystając z tym samych wzorów, co poprzednio, dla dla tych samych układów współrzędnych:
Wprowadźmy cechowanie, które należy zastosować w punkcie dla naszego przypadku, o wyglądzie , zatem wspomniany punkt przepiszmy przenosząc wskaźnik do góry stosując to cechowanie i przenosząc minus z prawej na lewą stronę:
Łączymy wzory i w jedną całość otrzymując też na podstawie definicji na gęstość wielkości wskaźnikowej siły pochodzącej od oddziaływania elektromagnetostatycznego i wynikającej stąd definicji gęstości tensora siły:
Czyli wzór przedstawia formułę na gęstość tensora siły Lorentza. Gęstość tensora siły oddziaływania elektromagnetostatycznego i cechowanie na mocy twierdzenia o transformacji jest również spełnione dla dowolnego układu współrzędnych słabozakrzywionego przechodząc z układów globalnie (lokalnie) płaskich lub dokonując przejścia odwrotnego. Wzór jest zgodny ze wzorem na gęstość tensora siły odpowiedzialnej za oddziaływania , tzn. z gęstością tensora siły odpowiedzialnej za oddziaływania równej wyrażeniu po drugiej i przed trzecią równością w następniku implikacji.
Mechanika Newtona W mechanice Newtona wzór na gęstość lagrangianu odpowiedzialne za oddziaływania elektromagnetostatyczne jest w postaci . Jeśli traktować czas jako współrzędną zerową absolutną, wtedy tensor gęstości masy-pędu przedstawiamy według . Wzór jest dla szczególnej teorii względności (tzn. dla ), ale dla mechaniki Newtona (tzn. dla ) (wtedy część jego czasowa jest w przybliżeniu równa zero przy transformacjach Lorentza) przyjmuje on formę przy cechowaniu przy wzorze na gęstość wielkości wskaźnikowej siły od oddziaływania elektromagnetostatycznego , wiedząc, że część czasowa gęstości wielkości wskaźnikowej siły w tym oddziaływaniu jest równa zero, stąd:
Wzór jest zgodny z i jest równy sile odpowiedzialnej za oddziaływania w postaci wyrażenia po pierwszej i przed drugą równością. Z takiej racji jest spełniony, bo w układzie globalnie (lokalnie) płaskim o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości gęstości siły elektrycznej i magnetycznej są równe zero, bo tensor potencjału tensorowego jest wtedy globalnie (lokalnie) stały, co według transformacji Galileusza z tych układów przechodzimy do układów słabozakrzywionych uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne albo we współrzędnych krzywoliniowych lub uogólnionych za pomocą transformacji (wtedy jego część czasowa jest dokładnie równa zero, ale nie dla transformacji Lorentza), których macierze transformacji są funkcjami uogólnionymi, w wzór w postaci . Jeżeli policzone wyrażenie na podstawimy do dostajemy, że wielkość wskaźnikowa siły sumy sił elektro- i magneto-statycznych jest równa gęstości wielkości wskaźnikowej siły odpowiedzialnej za oddziaływania. Z definicji transformacji wzór i cechowanie są też spełnione w układach ogólnie nieprostokątnych w układach globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywionych.
Elektromagnetodynamika według szczególnej teorii względności Będziemy się tutaj zajmowali elektromagnetodynamiką, czyli polami elektromagnetycznymi ogólnie zmiennymi.
Gęstość lagrangianu i tensor gęstości energii-pędu Lagrangian pola elektromagnetycznego, który jest zależny od tensora pola elektromagnetycznego i to przepiszemy używając definicji tensora metrycznego, a także z postulatu, że lagrangian pola elektromagnetycznego (lub według ) jest słuszna również dla słabozakrzywionej czasoprzestrzeni, i zakładając, że w przestrzeni istnieje ogólnie niestałe pole elektromagnetyczne, zatem na podstawie tego możemy powiedzieć:
Następnym krokiem jest wyznaczenie tensora energii-pędu wykorzystując przy tym wzór , zatem w takim razie możemy powiedzieć, że licząc najpierw pierwszy wyraz tego tensora gęstości energii-pędu:
Wtedy całe wyrażenie na tensor gęstości energii-pędu przyjmuje następującą postać matematyczną na podstawie wcześniej podanego wzoru wykorzystując wyliczony fakt , zatem wtedy dochodzimy do wniosku:
Widzmimy, że tensor jest taki sam nawet po przedstawieniu wskaźników, gdy , a gdy temu nie jest równe to tak nie zachodzi. Ten tensor gęstości energii-pędu oddziaływania elektromagnetodynamicznego jest słuszny w układach globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywionych. Policzmy w tych układach ślad tensora gęstości energii pędu:
A jeżeli w danym punkcie nie płyną prądy to według ślad tensora gęstości energii pędu jest równy zero w czasoprzestrzeni cztero-wymiarowej, bo wtedy .
Zachowawczość tensora gęstości energii-pędu w układach globalnie (lokalnie) płaskich według szczególnej teorii względności Napiszmy zachowawczość tensora gęstości energii-pędu w układzie globalnie (lokalnie) płaskim. Tensor napięć-energii w postaci kontrawariantno-kowariantnego piszemy w postaci matematycznej wychodząc od końcowego wzoru wedle następującego sposobu:
Zróżniczkujmy wyrażenie napisane wzorem względem współrzędnej kowariantnej, i korzystając z twierdzenia o pochodnej iloczynu, zatem wtedy dochodzimy do następującego wniosku:
Następnie należy skorzystać ze wzoru i ze wzoru , czyli są to związki zapisane wzorami wedle poniższych schematów:
Możemy wykorzystać związki na tensorowe równanie Maxwella i tożsamości i w ten sposób korzystając ze wzoru i wykorzystując te związki dochodzimy do następującego wniosku matematycznego:
Można udowodnić, że zmieniając rolami wskaźniki we wzorze , że pierwszy, drugi i czwarty wyraz się ze sobą redukują do zera, wtedy na podstawie tego możemy napisać, że wspomniana tożsamość:
Ale weźmy układ globalnie (lokalnie) płaski o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości, wtedy gęstość prądu jest wielkością globalnie (lokalnie) stałą , a potencjał tensorowy elektromagnetyczny jest globalnie (lokalnie) stały , które zachodzą w układach globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości przy stałym , albo globalnie (lokalnie) lub spełnione dodatkowo przy , gdy jest funkcją, stąd zachowawczość tensora gęstości energii-pędu pola elektromagnetodynamicznego na podstawie jest w tych układach spełniona i zachodzi:
Całkowity tensor gęstości energii-pędu Całkowity tensor gęstości energii-pędu jest sumą tensora gęstości energii-pędu kinematycznego i tensora gęstości gęstości energii-pędu elektromagnetycznego , wtedy:
Tensor gęstości energii-pędu jest słuszny w układach globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywionych. Zachowawczość lokalną tensora gęstości energii-pędu piszemy w skrócie w układach globalnie (lokalnie) płaskich:
Równanie zawiera w sobie zachowanie energii i pędu w elektrodynamice dla układów globalnie (lokalnie) płaskich będące również słuszne, ale w przybliżeniu, dla układów słabozakrzywionych.
Równania dla elektromagnetyzmu dla ciał rozciągłych dla układów słabozakrzywionych Jeżeli jest spełniona własność (zachowawczość tensora gęstości energii-pędu) przy tensorze gęstości energii-pędu dla układów globalnie (lokalnie) płaskich, to dla układów słabozakrzywionych (wtedy macierz transformacji jest ), wiedząc, że symbole Christoffela uważamy za równe zero w tych układach uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne według procedury , wtedy:
A w przejściu z układów słabozakrzywionych uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne (końcowy wzór) do układów słabozakrzywionych uważanych za płaskie we współrzędnych krzywoliniowych lub uogólnionych przedstawiają się w formie po zastąpieniu przecinka średnikiem (pierwszy wzór tam) według procedury . Jest spełniona własność dla czasoprzestrzeni słabozakrzywionej na tensor pola elektromagnetycznego :