Genom φOS10 miał długość 45 027 nt – wielkość ta jest typowa dla przedstawicieli rzędu Caudovirales, jednak wśród innych dotychczas zsekwencjonowanych bakteriofagów infekujących bakterie z rodzaju Serratia jest to długość stosunkowo niewielka: genomy zsekwencjonowanych bakteriofagów Serratia osiągają długości od 39 216 bp (bakteriofag 2050H2, Gene Bank MF285620.1) do 357 154 bp (bakteriofag BF, Gene Bank NC_041917.1), gdzie średnia długość genomu wynosiła 139 444 bp, a mediana 158 616 bp. Zestawienie wszystkich genomów bakteriofagów przedstawiono w Podrozdziale 1.7. Udział poszczególnych zasad azotowych w nici wiodącej zsekwencjonowanego genomu φOS10 przedstawiono w Tabeli 9.
Zasada Zawartość [%] Ilość [nt] A 23,87% 10750 T 24,52% 11040 G 24,58% 11068 C 27,03% 12169% GC51,61% Zawartość par GC jest mniejsza niż w przypadku genomów bakterii z rodzaju Serratia, które do tej pory zsekwencjonowano np. w szczepie Serratia marcescens subsp. marcescens Db11 wynosi 59,5% []; w szczepie Serratia liquefaciens ATCC 27592 wynosi 55,3% []; zaś w szczepie Serratia proteamaculans 568 wynosi 54,9% []. Sekwencję genomu φOS10 przyrównano z użyciem narzędzia BLAST N do sekwencji genomów innych bakteriofagów infekujących Serratia. Wykryto podobieństwo sekwencji nukleotydowej bakteriofaga φOS10 jedynie do dwóch spośród 20 poznanych i zsekwencjonowanych wcześniej fagów Serratia (Rycina 18): do bakteriofaga Parlo (Gene Bank MK618715.1) w dwóch segmentach (o długości 381 nt, gdzie e = 2 * 10 - 133; oraz o długości 42 nt, gdzie e = 1 * 10 - 12), co stanowi w sumie 0,67% długości genomu bakteriofaga Parlo; do bakteriofaga η (Gene Bank NC_021563.1) w czterech segmentach (o długości 96 nt, gdzie e = 2 * 10 - 33; o długości 98 nt, gdzie e = 2 * 10 - 27; o długości 35 nt, gdzie e = 3 * 10 - 11 i o długości 32 nt, gdzie e = 1 * 10 - 9), co stanowi w sumie 0,61% długości genomu bakteriofaga η. > Eta_1 NC_021563.1 (13351-13446) caccgagctgcgggaggccaaatgaaagagcgcccagtgattttcaacggtgagatggttcgcgccatcctcgac ggacgcaagacgcagacacgc > Eta_2 NC_021563.1 (13942-14039) tccatttacggggaagaaagctggagcgctaatccctgggtatgggtgatcgagtttcgtcgtgtgggaggtgcg tgatgccagcaaatgaactgaag > Eta_3 NC_021563.1 (13035-13069) tgaaggctgagcgcgatgcgctggctgtggagaat > Eta_4 NC_021563.1 (15953-15984) ggcttcaccgtagagggggatgagtagatggc > Parlo_1 MK618715.1 (16408-16788) ggctaaccgggaggcgcagccggtgtatcaatgccgcttcttcactaccgatattgacggaaaacaaatcggtga gtggcaggatatggataaagggttctatgaccaatacgacccacactgccgccgcgttttgttcaccgccccgcc tgcgctaggagtgccggatggggttatgccaggcggtctaggctactcatcagcgctacctgagtttgaaagcaa cgacagcgataaggttgttggatatcactgctttatcagcggtcaaactcgaagcgtggaaagccaagagcaggc gtatgccgacgccaaggctgtaattaacgcctaccgcgccgcaatgctggctcaacccgtaagccagggttacaa gttacc > Parlo_2 MK618715.1 (15944-15984) cgcgccgctggcttcaccgtagagggggatgagtagatggc
Sekwencje przedstawione na Rycinie 18 zbadano z użyciem narzędzia BLAST X, w wyniku czego udało się zadnotować jedynie sekwencje: Parlo_1, którą dopasowano do hipotetycznego białka bakteriofaga Parlo (e = 2 * 10 - 77) (Gene Bank QBQ72186.1); Eta_1, którą dopasowano do hipotetycznego białka S. marcescens (e = 8 * 10 - 11) (Gene Bank TQI84827.1); Eta_2, którą dopasowano do białka „restriction alleviation protein” z rodziny białek Lar, należącego do S. marcescens (e = 1 * 10 - 8) (Gene Bank WP_080431124.1). Białko to odpowiedzialne jest za modulację systemów restrykcji i modyfikacji []. We względu na niskie wartości pokrycia (0,67% dla bakteriofaga Parlo i 0,61% dla bakteriofaga η) nie można uznać tych bakteriofagów za spokrewnione z bakteriofagiem φOS10 – podobieństwo tych sekwencji jest najprawdopodobniej przypadkowe lub spowodowane nabyciem ich na drodze zdarzeń rekombinacyjnych. Powyższe wyniki wykluczają jakiekolwiek istotne podobieństwo genomu bakteriofaga φOS10 do innych dotychczasowo zsekwencjonowanych bakteriofagów Serratia oraz jakichkolwiek innych zsekwencjonowanych bakteriofagów, w związku z czym jest on unikatowy i stanowi ważny wkład w wiedzę o bakteriofagach Serratia. Genom φOS10 przeanalizowano z użyciem programu ARAGORN [] pod kątem obecności genów kodujących tRNA (Podrozdział 4.17.5), nie znaleziono w genomie sekwencji kodujących tRNA. W genomie φOS10 zidentyfikowano 71 otwartych ramek odczytu (ORF) o wielkości co najmniej 50 nt. Najmniejszy z nich (ORF 14) ma długość 122 nt, a największy (ORF 45) ma długość 2381 nt. Średnia długość ORF wynosi około 583 nt. Zidentyfikowane ORFy stanowią 91,86% zsekwencjonowanego genomu. ORFy zawarte są zarówno na nici wiodącej i nici komplementarnej, z czego 43 ORFy znajdują się na nici wiodącej, a 28 ORFów znajduje się na nici komplementarnej. Adnotację genomu φOS10 wykonywano z wykorzystaniem programu Artemis, w którym możliwa jest wizualizacja ORFów (Rycina 19). Każdej ORF nadano numery porządkowe od 1 do 71.
Dla każdej ORF zaznaczonej w sekwencji nukleotydowej wygenerowano z pomocą programu Artemis sekwencje białek przez nie kodowanych, dla których następnie z użyciem programu BLAST P wyszukiwano w bazach UniProt oraz NCBI rekordów o największym pokryciu, największej identyczności sekwencji oraz najmniejszej „E-wartości” (Podrozdziały 1.6.3 i 4.17). Wyniki adnotacji zestawiono w Tabeli 10. Domniemany produkt białkowy jednej ze zidentyfikowanych ORF został zaadnotowany jako integraza, co stanowiło następną przesłankę do postawienia hipotezy, że bakteriofag φOS10 jest łagodny (pierwszą były mętne łysinki, Podrozdział 5.1). Innymi przypuszczalnymi produktami białkowymi ORFów były między innymi białko portalowe (ORF 68) i terminaza (ORF 70). Nie udało się dopasować do białek o znanych funkcjach domniemanych produktów białkowych 19 ORFów spośród 71 zidentyfikowanych (co stanowi około 27%). Rezultat ten jest satysfakcjonujący zważywszy na fakt, że w innych przypadkach odsetek ORFów o niezidentyfikowanej funkcji może wynosić 33% [] lub nawet 60% []. Przy przewidywaniu funkcji białek fagowych bardzo pomocna jest lokalizacja kodujących je ORFów, gdyż genomy wirusów mają budowę modułową, jak wspomniano w podrozdziale. 1.3. W związku z tym położenie ORFu o nieznanej funkcji, w otoczeniu ORFów, którym przypisuje się określone funkcje, jest wskazówką co do prawdopodobnej funkcji jej produktu białkowego. Należy podkreślić, że funkcje przypisane produktom zidentyfikowanych ORFów są tylko przypuszczalne, potwierdzenie tych funkcji wymaga testów eksperymentalnych. Obok przeszukania programem BLAST P jeszcze innym sposobem przewidywania funkcji białek jest dopasowanie ich sekwencji aminokwasowych do sekwencji domen białek, których funkcje określono eksperymentalnie. W niniejszej pracy wykorzystano do tego celu program HMMER (Podrozdział 1.6.4).
ORFRegion kodujący(bp)OrientacjaWielkość białka(aa)Prawdopodobna funkcja(motywy i domeny)Największe podobieństwo (program BLAST P)Procent identyczności (§)(koordynaty motywu)e-valueOrganizmNumer w GenBank(numer pfam)(numer EC)(numer supfam)177-301←74hypothetical protein38/68(56%)3 * 10-18Serratia marcescensWP_072264995.12280-525←81hypothetical protein(Protein of unknown function)61/81(75%)4 * 10-33Serratia marcescensWP_118892208.1(PF11684.8)3550-1194←214minor tail protein(coiled-coil motive)67/212(32%)7 * 10-28Rhodobacter phage RcSaxonAKY02713.141236-1376←46DEAD/DEAH box helicase(Zinc finger, C2H2 type)14/31(45%)3 * 10-10Roseomonas stagniWP_092963283.1(PF00096.26)51373-1627←84DNA polymerase III subunit theta(DNA polymerase III, theta subunit)82/84(98%)8 * 10-62Serratia proteamaculansWP_115059749.1(PF06440.11)62037-2561←174DUF2570 domain-containing protein(Phage shock protein B)123/166(74%)7 * 10-93Serratia sp. YD25WP_063919321.1(PF06667.12)72558-3088←176putative lysis protein(Phage lysozyme)136/175(78%)2 * 10-107Pectobacterium phage ZF40YP_007006943.1(PF00959.19)83090-3386←98phage 21-like group II holin(Bacteriophage holin family HP1)15/50(30%)1 * 10-06Bacteriophage APSE-7WP_016857351.1(PF16080.5)93554-3928←124hypothetical protein(RcsF lipoprotein)117/124(94%)4 * 10-91Serratia proteamaculansWP_115058997.1(PF16358.5)104225-4929←234antitermination protein(Antitermination protein)218/234(93%)3 * 10-169Serratia proteamaculansWP_115059758.1(PF03589.13)114926-5282←118RusA family crossover junction endodeoxyribonuclease(Endodeoxyribonuclease RusA)117/118(99%)8 * 10-90Serratia marcescensWP_060431945.1(PF05866.11)125279-6253←324DUF968 domain-containing protein(Protein of unknown function DUF968)318/324(98%)0,0Serratia proteamaculansWP_115059762.1(PF06147.11)136250-7272←340DNA-binding protein(Conserved phage Cterminus Phg_2220_C)313/339(92%)0,0Serratia liquefaciens ATCC 27592AGQ28749.1(PF09524.10)147269-7391←40DUF4222 domaincontaining protein(Domain of unknown function DUF4222)39/40(98%)3 * 10-29Serratia liquefaciensWP_116690624.1(PF13973.6)157441-8181←246KilA-N domain-containing protein(KilA-N domain)240/245(98%)0,0Serratia liquefaciensWP_116690625.1(PF04383.13)168196-8468←90hypothetical protein88/90(98%)6 * 10-68Serratia liquefaciensWP_116690626.1178477-8791←104hypothetical protein98/104(94%)4 * 10-72Serratia proteamaculansWP_115059769.1188809-8961←50XRE family transcriptional regulator49/50(98%)7 * 10-37Serratia proteamaculansWP_115059771.1199156-9896→246XRE family transcriptional regulator(Cro/C1-type HTH DNA-binding domain)245/246(99%)(18-78)0,0Serratia proteamaculansWP_115059773.1(PF13443.6)2010433-10696→87glycosyl transferase family 1, partial(Putative pyruvate format-lyase activating enzyme DUF1786)18/40(45%)1 * 10-08Desulfosporosinus sp. BICA1-9KJS90102.1(PF08735.10)2110714-10923→69lysine-2,3-aminomutase, EmpB57/69(83%)2 * 10-43Serratia grimesiiWP_037419410.12210953-11081→42hypothetical protein HMPREF1564_3580 (Helical box domain of