W pierwszej regule Ludwik Zamenhof ustanowił: "Przedimka nieokreślnego nie ma; jest tylko określny la, wspólny dla wszystkich rodzajów, przypadków i liczb."
Późniejsze ustalenia i zwyczaj językowy pozwalają stwierdzić, że przedimek la jest używany, jeżeli dana rzecz/osoba jest: znana rozmówcy, np. dlatego, że została wcześniej wspomniana w rozmowie unikalna, jedyna np. la Suno = Słońce określona dniem np. la 1 de januaro = 1 stycznia przed liczebnikiem porządkowym np. la tria persono = trzecia osoba. Tego nie stosujemy przedimka, gdy jest: nieokreślona imieniem czy nazwą geograficzną.