Szczególna teoria względności (mechanika relatywistyczna) dla układów słabozakrzywionych i globalnie (lokalnie) płaskich Będziemy tutaj rozpatrywali szczególną teorię względności w układach globalnie (lokalnie) płaskich, w nich prawa rządzące ruchem, a także uogólnimy pewne wielkości tej teorii dla układów słabozakrzywionych, gdzie tam wielkości zachodzą tylko w przybliżeniu, a nie dokładnie, a dla układów globalnie (lokalnie) płaskich zachodzą one dokładnie, co są z jednych argumentów, że układy globalnie płaskie nie istnieją fizycznie, ale istnieją matematycznie.

Przyśpieszenie jest skutkiem zakrzywienia czasoprzestrzeni w układach punktowych (rozciągłych), a ruch w układach globalnie (lokalnie) płaskich Będziemy tutaj rozważali, że jednak przyśpieszenie ciała punktowego (cząstki punktowej w układzie rozciągłym) jest jednak skutkiem zakrzywienia czasoprzestrzeni w szczególnej teorii względności.

Układy punktowe i rozciągłe w układach spełniające szczególną teorię względności Będziemy tutaj rozpatrywali lagrangian dla układów punktowych i gęstość lagrangianu dla układów rozciągłych w elektromagnetostatyce lub w elektromagmetodynamice, w wersji wektorowej oraz lagrangian dla układów punktowych i gęstość lagrangianu dla układów rozciągłych , w wersji tensorowej. Będziemy tutaj rozpatrywali ruch przy macierzy iloczynu skalarnego przestrzeni zwykłej, dla przestrzeni ogólnie nieprostokątnej, ale nie we współrzędnych uogólnionych (krzywoliniowych) dla lagrangianu i gęstości lagrangianu, ale w wersji wektorowej, i również też będziemy opisywali te układu przy tensorze metrycznym Minkowskiego dla układów ogólnie nieprostokątnych, ale nie we współrzędnych uogólnionych (krzywoliniowych) w przestrzeni zwykłej, dla lagrangianu i gęstości lagrangianu, w wersji tensorowej.

Wersja wektorowa Będziemy tutaj badać układy dla wersji wektorowej, lagrangianu dla układów punktowych i gęstości lagrangianu dla układów rozciągłych.

Układy punktowe Weźmy ciało punktowe, dla którego lagrangian jest przedstawiony w punkcie , i go przepiszmy, pisząc je dokładnie nic nie dodając do tego lagrangianu jakiś, ale jedynek lub zer, w postaci:

Wstawmy jedynkę do równania wynikającej z postaci definicji różniczki długości:

Wtedy lagrangian jest równy matematycznie i on przyjmuje równoważną formę:

Równanie Eulera-Lagrange'a, które jest słuszne jednocześnie dla i , dla obu lagrangianu równanie Eulera-Lagrange'a nie jest równoważne, ale wynikające z rachunku wariacyjnego, przedstawia się według wzoru . Policzmy wyrażenie (pochodną cząstkową Lagrangianu względem wektora położenia), które wykorzystamy w drugim wyrazie w , co:

Policzmy pochodną lagrangianu względem wektora prędkości, które wykorzystamy w pierwszym wyrazie w , wtedy:

Zbierzmy nasze wyniki badań i (te obliczenia są dla lagrangianu , które będziemy wprowadzać do równania Eulera-Lagrange'a ), wtedy:

Dla Lagrangianu równanie Eulera-Lagrange'a , przybierającą inną formę dla układów globalnie (lokalnie) płaskich niż równość wynikająca z , jest w postaci:

Wykorzystując równość do dostajemy tożsamość uwzględniając, że tensory metryczne są wielkościami matematycznymi globalnie (lokalnie) stałymi dla układów globalnie (lokalnie) płaskich, co:

A jeżeli wartość prędkości jest stała na podstawie końcowego wniosku (ostatnia równość), wtedy według drugiego wyrazu (po wynikaniu) w , a w nim drugi element koniunkcji, co na tej podstawie dostajemy:

Co zgadza się z wnioskiem , czyli lagrangiany i są nie fizyczne, ale matematyczne, dla układów globalnie (lokalnie) płaskich. W układach globalnie płaskich prędkość ciała cały czas jest stała, a w układach lokalnie płaskich w danym przedziale , prędkość jest stała, a w różnych przedziałach jest ogólnie inna.

Układy rozciągłe Będziemy tutaj rozważali układy rozciągłe materii. Ze wzoru dla ciał punktowych przejdźmy do ośrodków rozciągłych wykorzystując wzór na skrócenie długości , wykorzystając, że na nieskończenie małym odcinku toru (definicja pochodnej prędkości) cząstka porusza się z prędkością , wtedy:

gdzie: - jest to wymiar przestrzeni zwykłej, - wyznacznik tensora metrycznego Minkowskiego, (1) - pole elektromagnetostatyczne, a (2) - pole elektromagnetodynamiczne. Wykorzystamy tożsamość wynikająca z definicji interwału długości , wtedy równość po rozpisaniu jedynki:

Równanie Eulera-Langrange'a przyjmuje postać dla Lagrangianu przedstawia się w formie . Policzmy najpierw drugi wyraz w wykorzystując , zatem:

Policzmy teraz w pierwszym wyrazie pod pochodną wyrażenie w wykorzystując :

Wykorzystajmy policzone wyrażenia w punktach i , co podstawmy je do równania :

Wykorzystajmy wzór i podstawmy go do wzoru (równanie Eulera-Lagrange'a), co następuje:

Wykorzystajmy równość do równości otrzymanej , co:

A także zachodzi równość z definicji układu odniesienia globalnie (lokalnie) płaskiego globalnie (lokalnie) spoczynkowego względem długości , mamy:

dla . Wniosek zachodzi dla nieskończenie małych przedziałów. Ale , której jej wartość jest ogólnie inna w dowolnych różnych nieskończenie małych przedziałach w czasoprzestrzeni, a w tym samym przedziale ta wartość jest taka sama. Weźmy układ globalnie (lokalnie) płaski globalnie (lokalnie) spoczynkowy względem długości , w nich panuje dynamika Newtona, wtedy zachodzi w nim: (wtedy , zatem ) i obierzmy z definicji nieoznaczności współrzędną zerową w postaci: , i z wniosków w niej mamy: , bo wiadomo, że tam (z dla i ), co wynika z równania ciągłości dla gęstości masy spoczynkowej dla tego przypadku, zatem jest spełniona równość w układach względem siebie spoczywających dla gęstości masy spoczynkowej, zatem pochodna gęstości spoczynkowej względem interwału długości jest równa zero w dowolnych układach globalnie (lokalnie) płaskich, ale w tych układach , stąd . W tych układach globalnie (lokalnie) płaskich zachodzi dla dowolnego , wtedy na podstawie :

Na podstawie i , mamy:

Dla równych odcinków interwału długości dla , mamy globalnie (lokalnie) stałe dążace do zera, stąd by wynikało w twierdzeniu odwrotnym, a jeśli mamy równe odcinki interwału czasu , stąd wynika, że , co na podstawie tego z definicji tensora prędkości , mamy:

Co zgadza się z wnioskiem , czyli gęstości langrangianów i są nie fizyczne, ale matematyczne, dla układów globalnie (lokalnie) płaskich, a dla układów słabozakrzywionych ten pierwsza gęstość lagrangianu jest fizyczna, a druga tylko matematyczna. Wniosek zachodzi dla nieskończenie małych przedziałów. W układach lokalnie płaskich, ale jest o wartości ogólnie innej w dowolnych różnych przedziałach w czasoprzestrzeni, a w tym samym przedziale jest o wartości takiej samej, a w układach globalnie płaskich jest o wartości takiej samej dla dowolnego interwału czasoprzestrzennego . Wnioski i zachodzą tylko dla układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości, czyli w którym zachodzi, że mamy stały tensor prędkości choćby lokalnie, więc dla , a dla układów słabozakrzywionych już tak nie jest, tzn. ogólnie zachodzi i nie zachodzi , bo nie da się przejść do układu słabozakrzywionego od układu globalnie (lokalnie) płaskiego o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości za pomocą macierzy transformacji niebędącą funkcją uogólnioną.

Wersja tensorowa Będziemy tutaj badać układy dla wersji tensorowej, lagrangianu dla układów punktowych i gęstości lagrangianu dla układów rozciągłych.

Układy punktowe Weźmy ciało punktowe, dla którego lagrangian wersja tensorowa jest przedstawiony w punkcie , i go przepiszmy, pisząc je dokładnie nic nie dodając do tego lagrangianu jakiś, ale jedynek lub zer, w postaci:

Wstawmy jedynkę do równania wynikającej z postaci definicji jedynki wynikającej z definicji interwału czasoprzestrzennego , wtedy lagrangian jest równy matematycznie i on przyjmuje równoważną formę:

Równanie Eulera-Lagrange'a, które jest słuszne jednocześnie dla i , dla obu lagrangianu równanie Eulera-Lagrange'a nie jest równoważne, ale wynikające z rachunku wariacyjnego, przedstawia się według wzoru . Policzmy wyrażenie (pochodną cząstkową Lagrangianu względem tensora położenia), które wykorzystamy w drugim wyrazie w , co:

Policzmy pochodną lagrangianu względem tensora prędkości, które wykorzystamy w pierwszym wyrazie w , wtedy:

Zbierzmy nasze wyniki badań i (te obliczenia są dla lagrangianu , które będziemy wprowadzać do równania Eulera-Lagrange'a ), wtedy:

Dla Lagrangianu równanie Eulera-Lagrange'a , przybierającą inną formę dla układów globalnie (lokalnie) płaskich niż równość wynikająca z , jest w postaci:

Wykorzystując równość do dostajemy tożsamość uwzględniając, że tensory metryczne są wielkościami matematycznymi globalnie (lokalnie) stałymi dla układów globalnie (lokalnie) płaskich, co:

Co zgadza się z wnioskiem , czyli lagrangiany i są nie fizyczne, ale matematyczne, dla układów globalnie (lokalnie) płaskich. W układach globalnie płaskich prędkość ciała cały czas jest stała, a w układach lokalnie płaskich w danym przedziale , prędkość jest stała, a w różnych przedziałach jest ogólnie inna.

Układy rozciągłe Będziemy tutaj rozważali układy rozciągłe materii. Ze wzoru dla ciał rozciągłych, wtedy:

gdzie - jest to wymiar przestrzeni zwykłej. Wykorzystamy tożsamość wynikająca z definicji interwału czasoprzetrzennego , wtedy równość po rozpisaniu jedynki:

Równanie Eulera-Langrange'a przyjmuje postać dla Lagrangianu przedstawia się w formie . Policzmy najpierw drugi wyraz w wykorzystując , zatem:

Policzmy teraz w pierwszym wyrazie pod pochodną wyrażenie w wykorzystując :

Wykorzystajmy policzone wyrażenia w punktach i , co podstawmy je do równania :

Wykorzystajmy wzór i podstawmy go do wzoru (równanie Eulera-Lagrange'a), co następuje:

Wykorzystajmy równość do równości otrzymanej , co:

A także zachodzi równość z definicji układu odniesienia globalnie (lokalnie) płaskiego globalnie (lokalnie) spoczynkowego względem długości, mamy:

Wniosek zachodzi dla nieskończenie małych przedziałów. Ale , której jej wartość jest ogólnie inna w dowolnych różnych nieskończenie małych przedziałach w czasoprzestrzeni, a w tym samym przedziale ta wartość jest taka sama. To zachodzi wiedząc, że jest spełniona zależność dla układów globalnie (lokalnie) płaskich globalnie (lokalnie) spoczynkowych względem długości według wspomnianej tożsamości, weźmy ten układ, w nich panuje dynamika Newtona, wtedy zachodzi w nim: , i z wniosków w niej mamy: , ale też wiadomo też tam (z dla i ), co wynika z równania ciągłości dla gęstości masy spoczynkowej dla tego przypadku, zatem jest spełniona równość w układach względem siebie spoczywających dla gęstości masy spoczynkowej, zatem pochodna gęstości spoczynkowej względem interwału długości jest równa zero w dowolnych układach globalnie (lokalnie) płaskich. W tych układach globalnie (lokalnie) płaskich zachodzi dla dowolnego , wtedy na podstawie :

Na podstawie i , mamy:

Co zgadza się z wnioskiem , czyli gęstości langrangianów i są nie fizyczne, ale matematyczne, dla układów globalnie (lokalnie) płaskich, a dla układów słabozakrzywionych ten pierwsza gęstość lagrangianu jest fizyczna, a druga tylko matematyczna. Wniosek zachodzi dla nieskończenie małych przedziałów. W układach lokalnie płaskich, ale jest o wartości ogólnie innej w dowolnych różnych przedziałach w czasoprzestrzeni, a w tym samym przedziale jest o wartości takiej samej, a w układach globalnie płaskich jest o wartości takiej samej dla dowolnego interwału czasoprzestrzennego . Wnioski i zachodzą tylko dla układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości, czyli w którym zachodzi, że mamy stały tensor prędkości choćby lokalnie, więc dla , a dla układów słabozakrzywionych już tak nie jest, tzn. ogólnie zachodzi i nie zachodzi , bo nie da się przejść do układu słabozakrzywionego od układu globalnie (lokalnie) płaskiego o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości za pomocą macierzy transformacji niebędącą funkcją uogólnioną.