Jak mówić o tym, co przeżywam

Wprowadzenie Każdy człowiek coś przeżywa: cieszy się, złości, boi, martwi, tęskni. Emocje są naturalne i ważne. W etyce uczymy się, jak mądrze o nich mówić, aby lepiej rozumieć siebie i innych.

Co to znaczy „to, co przeżywam” To, co przeżywam, to: moje uczucia (radość, smutek, złość, strach, wstyd, duma) moje myśli na różne tematy moje potrzeby (np. chcę odpocząć, potrzebuję pomocy) moje doświadczenia (co mi się przydarzyło)

Nikt nie widzi naszych przeżyć, jeśli o nich nie powiemy.

Dlaczego warto mówić o swoich przeżyciach Mówienie o tym, co czujemy, pomaga: lepiej zrozumieć samego siebie zmniejszyć napięcie i stres uniknąć wybuchów złości rozwiązywać konflikty z innymi budować przyjaźnie i zaufanie

Jeśli nie mówimy o tym, co nas boli, możemy czuć się samotni i niezrozumiani.

Jak mówić o swoich uczuciach Możesz korzystać z prostego sposobu mówienia o sobie. Składa się on z trzech części:

mów o sobie – używaj słów: ja czuję, ja myślę, jest mi trudno powiedz, co się stało – opisz sytuację, bez wyzwisk i obrażania powiedz, czego potrzebujesz – poproś o coś konkretnie

Na przykład: Kiedy się ze mnie śmialiście na przerwie, było mi bardzo przykro. Chciałbym, żebyście tak nie robili. Denerwuję się, gdy przerywasz mi w połowie zdania. Proszę, wysłuchaj mnie do końca. Boję się sprawdzianu z matematyki. Potrzebuję, żeby ktoś mi to jeszcze raz spokojnie wytłumaczył.

Warto unikać zdań typu: Bo ty zawsze… Bo wy nigdy… Przez ciebie jestem nieszczęśliwy…

Takie słowa ranią i utrudniają rozmowę.

Z kim rozmawiać o tym, co przeżywam Najlepiej wybierać osoby, którym ufasz. Mogą to być: rodzice lub opiekunowie dziadkowie, starsze rodzeństwo wychowawca, inny nauczyciel pedagog lub psycholog szkolny bliski przyjaciel lub przyjaciółka

Jeśli coś bardzo cię martwi albo boisz się o swoje bezpieczeństwo, koniecznie powiedz o tym dorosłemu, któremu ufasz.

Jak słuchać innych, gdy mówią o swoich przeżyciach Rozmowa to nie tylko mówienie, ale też słuchanie. Gdy ktoś mówi o swoich uczuciach: nie wyśmiewaj go nie przerywaj bez przerwy postaraj się zrozumieć, co czuje możesz zapytać: Jak mogę ci pomóc? Co mogę dla ciebie zrobić? nie rozpowiadaj jego tajemnic, jeśli obiecałeś, że zachowasz je dla siebie (chyba że ktoś jest w niebezpieczeństwie – wtedy trzeba powiedzieć dorosłemu)

Dając komuś uwagę i szacunek, pokazujesz, że jest dla ciebie ważny.

Gdy trudno jest mówić Czasem o swoich przeżyciach trudno mówić od razu. Można wtedy: napisać list do kogoś bliskiego narysować, co czujesz zapisać swoje myśli w zeszycie lub pamiętniku poprosić, aby ktoś był obok, gdy mówisz (np. kolega przy rozmowie z nauczycielem)

Ważne, żeby nie zostawać z trudnymi przeżyciami całkiem samemu.

Podsumowanie Każdy ma prawo do swoich uczuć i przeżyć. Można i warto o nich mówić: spokojnie szczerze z szacunkiem do siebie i do innych

Dzięki temu lepiej rozumiemy siebie, łatwiej rozwiązujemy problemy i budujemy dobre relacje z ludźmi.