Metryczka utworu Epoka: literatura współczesna (II połowa XX wieku). Rodzaj literacki: liryka. Gatunek: wiersz refleksyjno-filozoficzny o charakterze metapoetyckim (o naturze pisania i świata przedstawionego). Czas i miejsce akcji: Czas: „teraźniejszość” aktu twórczego; czas w tekście jest zarazem tematem (chwila może trwać wiecznie). Miejsce: biała kartka / papier – przestrzeń literacka, gdzie powstaje „napisany las” i „napisana sarna”.

Streszczenie treści Podmiot pyta o status świata literackiego: dokąd biegnie napisana sarna przez napisany las i czy może pić z „napisanej wody”. Ukazuje mechanizm tworzenia: słowa („cisza”, „las”) działają jak sprawcze znaki – „szeleścią po papierze” i „rozgarniają gałęzie”. Jednocześnie pojawia się ryzyko: nad kartką „czają się” litery i zdania, które mogą ułożyć się źle, tworząc opresyjne sensy „bez ratunku”. W atramencie czai się „zapas” myśliwych gotowych zabić sarnę – ale to tylko pozór: „tu nie jest życie”, tu obowiązują inne prawa. W świecie tekstu autor może zatrzymać zdarzenie, rozciągnąć „okamgnienie” w wieczność, unieruchomić kule w locie, sprawić, że „na zawsze nic się tu nie stanie” bez jego woli. Finał to pytania o wyjątkowość tej władzy oraz puenta: „Radość pisania. / Możność utrwalania. / Zemsta ręki śmiertelnej.”

Charakterystyki głównych „bohaterów” Podmiot liryczny (piszący, autor) świadomy sprawczości słowa i odpowiedzialności za kształt świata przedstawionego; doświadcza ambiwalencji: zachwytu nad władzą twórczą i lęku przed tym, co „ułoży się źle”; ujmuje pisanie jako sposób przekroczenia śmiertelności („zemsta ręki śmiertelnej”).

Sarna postać świata tekstu: żywa pozornie, „na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach”; symbol kruchości istnienia, które w literaturze może zostać ocalone lub skazane.

Myśliwi / kule personifikacja groźby i fabularnej przemocy, ale też narzędzie autora: mogą zostać zatrzymane i unieruchomione.

Litery, zdania siły budujące sens, lecz potencjalnie niebezpieczne: mogą osaczyć, narzucić nieodwołalną konstrukcję znaczeń.

Główne motywy i przesłanie Metapoetyka (świadomość tworzenia) tekst mówi o tym, jak słowo powołuje świat i nadaje mu prawa.

Władza autora nad czasem możliwość rozciągania chwili, zatrzymywania ruchu, tworzenia „małych wieczności”.

Iluzja i „pożyczanie z prawdy” literatura czerpie z realności, ale nie jest nią: „tu nie jest życie”.

Ryzyko sensu litery i zdania mogą „ułożyć się źle”: twórczość niesie niepewność i odpowiedzialność.

Utrwalanie przeciw śmierci zapis jako forma oporu wobec przemijania; autor staje się „niezależnym losem” dla bytów fikcyjnych.

Przesłanie Szymborska ukazuje pisanie jako paradoksalną potęgę: w świecie literatury można ustanowić własne prawa, zatrzymać czas i ocalić istnienie przed przypadkiem. Ta „radość” nie jest beztroska: rodzi się z ludzkiej śmiertelności i jest jej świadomą „zemstą” – próbą utrwalenia tego, co w życiu nieuchronnie znika.