Jedną z fundamentalnych zasad Konkursu Piosenki Eurowizji jest to, że kraj zwycięzcy jednej edycji nabywa prawo i jednocześnie obowiązek zorganizowania kolejnej. Zasada ta obowiązuje od 1956 roku i stanowi centralny element struktury logistycznej konkursu.

Standardowa procedura wyboru gospodarza Po ogłoszeniu zwycięzcy danej edycji, nadawca publiczny z wygrywającego kraju ma obowiązek niezwłocznie powiadomić EBU o swojej gotowości do organizacji imprezy. Następnie nadawca i EBU wspólnie przystępują do procedury wyboru miasta-gospodarza. Potencjalne miasta składają formalne aplikacje zawierające m.in. dokumentację areny widowiskowej, plan logistyczny, szacunkowy budżet oraz oferty wsparcia finansowego ze strony władz lokalnych i regionalnych. EBU ocenia kandydatury według standardowych wymagań technicznych dotyczących m.in. minimalnej pojemności hali, zaplecza medialnego oraz infrastruktury hotelowej i transportowej.

Wymagania techniczne EBU wobec areny obejmują:

minimalną pojemność od ok. 10 000 do 20 000 miejsc, możliwość montażu sceny i infrastruktury produkcyjnej przez kilka tygodni przed imprezą, dostęp do wystarczającego łącza nadawczego dla stacji telewizyjnych akredytowanych przy konkursie. Przeniesienie organizacji na inny kraj Jeżeli kraj zwycięzcy nie jest w stanie lub nie wyraża gotowości do organizacji konkursu, EBU dysponuje procedurą przeniesienia praw organizacyjnych na inny kraj. Jest to mechanizm stosowany w przypadku niemożności spełnienia wymogów finansowych lub infrastrukturalnych przez zwycięskiego nadawcę. Podstawą decyzji jest każdorazowo oficjalne stanowisko Rady Zarządzającej EBU. Historycznie procedura ta była stosowana m.in. w przypadku Luxemburga, który po zwycięstwie w 1973 roku nie był w stanie powtórnie sfinansować organizacji w 1974 roku, w wyniku czego prawa przekazano Zjednoczonemu Królestwu (zwycięzcy z drugiego miejsca). Analogiczna sytuacja miała miejsce po zwycięstwie Australii – gdyby wygrała, nie mogłaby być gospodarzem, co zostało z góry uregulowane w jej specjalnym statusie uczestnika. Szczególnym przypadkiem było zwycięstwo Ukrainy w 2022 roku w warunkach trwającej inwazji rosyjskiej: EBU podjęła decyzję o przeniesieniu organizacji do Zjednoczonego Królestwa (drugiego w rankingu finału), przy jednoczesnym zachowaniu przez Ukrainę symbolicznej roli współgospodarza widowiska.

Koszty organizacji i podział finansowy Koszty produkcji jednej edycji Eurowizji sięgają od kilkudziesięciu do kilkuset milionów euro, w zależności od skali widowiska. EBU pokrywa część kosztów z budżetu własnego, zasilanego składkami członkowskimi (w tym od Wielkiej Piątki) oraz wpływami z praw do transmisji. Pozostałą część finansują: nadawca publiczny kraju-gospodarza, władze miasta oraz rządowe i samorządowe programy promocji. Niedoszacowanie budżetu przez aplikujące miasto może skutkować wycofaniem kandydatury lub – w skrajnym przypadku – zmianą lokalizacji na krótko przed imprezą.