topielec ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zwłoki osoby, która utopiła się (1.2) człowiek uratowany od utonięcia rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) w podaniach ludowych: pokutujący duch utopionego człowieka, który wciąga ludzi w głębiny wód (2.2) martwa rybaBarbara Bajek, Mrzeżyno – dwie oddzielne krainy?, „Okolice. Rocznik Etnologiczny”, t. 9/2011, s. 275.
(1.1-2)
(1.1) Na powierzchni rzeki unosił się wśród bzyku much wzdęty topielec.
(1.2) niedoszły topielec
topiel , topielisko , topienie , utopienie , zatapianie , zatopienie topielica topić , utopić , zatapiać , zatopić
angielski: (1.1) drowned man; (2.1) kelpie białoruski: (1.1) тапелец , тапельнік czeski: (1.1) utopenec hiszpański: (1.1) ahogado kaszubski: (1.1) topielc ; (2.1) mòrzkùlc rosyjski: (1.1) утопленник