__TOC__ fika ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) figa
(1.1)
fika ()
czasownik (1.1) przybywać
(1.1) jak czasowniki regularne zakończone samogłoską a; formy podstawowe
fika ()
rzeczownik, rodzaj wspólny lub nijaki (1.1) (posiłek) kawa (czasem herbata, sok ) z przekąską (zwykle bułką cynamonową lub sucharkami) (1.2) spotkanie przy kawie; czasownik nieprzechodni (2.1) spotykać się przy kawie (2.2) dążyć do czegoś, starać się o coś, łaknąć czegoś
(1) en fika, fikan; fikor, fikorna lub ett fika, fikat; fikor, fikorna (2) att fika, fikar, fikade, fikat, fika!, pres. part. fikande, perf. part. -
(2.1) Vi ska fika eller kanske gå på bio. → Pójdziemy na kawę albo może do kina.
(2.2) fika efter något → dążyć do czegoś
(1.1-2, 2.1) fik (1.1-2, 2.1-2) fikande
złożenie rzeczownikowe fikapaus, fikarast, fikarum, fikabröd
(1.1-2, 2.1) występujące od 1910 r.; poprzez odwrócenie sylab w kaffi, które jest formą oboczną do → kawa
(1.1-2, 2.1) (1.2, 2.1) Spotkanie przy kawie fika jest szwedzkim zwyczajem kulturowym przypominającym angielską afternoon tea. Fika w zakładach pracy jest obowiązkowym rytuałem, o ustalonych godzinach przed lub po lunchu, dającym okazję do nieformalnych spotkań i dyskusji. Również przy okazji większych zebrań, takich jak konferencje, czy zjazdy, a nawet po mszy w kościele, fika jest obowiązkiem. Natomiast w domu i w życiu towarzyskim fika jest bardziej spontaniczna i jest celebrowana przy okazji spotkań rodzinnych lub z przyjaciółmi.