kuku ()
,
wykrzyknik (1.1) wyraz onomatopeiczny naśladujący odgłosy samca kukułki rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) dziecięce: niewielkie uszkodzenie ciała, krzywda
(1.1) (2.1)
(1.1) Kuku — krzyknęła w lesie kukułka; kuku… kuku… — odpowiedziało echo. (2.1) Piotrusiu, pokaż mamie, gdzie zrobiłeś sobie kuku.
kukułka , kukułeczka , kukanie , okukanie kukać , zakukać , wykukać , okukać kukułczy
mieć kuku na muniu • tere-fere kuku / tere-fere kuku, strzela baba z łuku • zrobić kuku
angielski: (1.1) cuckoo baskijski: (1.1) kuku niemiecki: (1.1) kuckuck nowogrecki: (1.1) κούκου turecki: (1.1) guguk włoski: (2.1) bua
kuku ()
rzeczownik (1.1) kukułka (1.2) kukanie wykrzyknik (2.1) kuku
kuku ()
rzeczownik (1.1) paznokieć, pazur
(1.1) kuku kaki • kuku tangan
kuku ()
wykrzyknik (1.1) kuku – odgłos kukułki
(1.1) kukú, kukuk
kukučka , kukulienka , kukučkovité , kukúča , kukúčatko kukučí, kukučkový kukú, kukuk
kuku ()
rzeczownik (1.1) kurczak
(1.1) jak rzeczowniki w klasie 9/1, ale odmieniające się jak klasa 1
kuku ()
rzeczownik (1.1) kucharz