pika ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) broń drzewcowa piechoty, używana przede wszystkim przeciwko kawalerii; (1.2) rodzaj gęstej tkaniny bawełnianej lub jedwabnej (1.3) ocena niedostatecznaJan Bystroń, Języki drugorzędne, „Poradnik Językowy” nr 7/1911, s. 103.
(2.1) 3. od: pikać
(1.1)
(1.1) Między pikinierami i za nimi stali żołnierze, których główną bronią był półtorametrowy goedendag […], połączenie maczugi z piką zdatne tak do zadawania ciosów obuchem jak pchnięć zamocowanym na głowicy szpikulcem.
(1.1) dzida, spisa, włócznia
pikować pikowany pikinier
(1.1) piqueHalina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 22. (1.2) piqué
angielski: (1.1) pike bułgarski: (1.1) пика ; (1.2) пике czeski: (1.1) píka esperanto: (1.1) pikeo, pikstango, lanco hiszpański: (1.1) pica kataloński: (1.1) pica niderlandzki: (1.1) piek, spies niemiecki: (1.1) Spieß rosyjski: (1.1) пика szwedzki: (1.1) pik ukraiński: (1.1) піка węgierski: (1.1) pika; (1.2) piké wilamowski: (1.1) pik włoski: (1.1) picca
pika ()
rzeczownik (1.1) szczekuszka
pika ()
rzeczownik (1.1) pika (1.2) pik (1.3) sroka
(1.2) bateko / biko / hiruko / lauko / bosteko / seiko / zazpiko / zortziko / bederatziko / hamarreko / txanka / erregina / errege pika → jedynka / dwójka / trójka / czwórka / piątka / szóstka / siódemka / ósemka / dziewiątka / dziesiątka / walet / królowa / król pik
(1.3) mika
pika ()
przymiotnik (1.1) pikowy
(1.1)
piko
(1.1)
pika ()
czasownik (1.1) gotowaćOnline Swahili - English Dictionary
(1.1) jak czasowniki regularne zakończone samogłoską a; formy podstawowe
pika ()
rzeczownik (1.1) pika