бер ()
rzeczownik (1.1) oko
(1.1) бер; берал
бер () ber
(wyraz jednosylabowy)
liczebnik główny (1.1) jeden, 1 zaimek nieokreślony (2.1) pewien, jakiś przysłówek (3.1) jedynie, dopiero
(1.1) Яхъяның һүҙҙәрен ишетеп, Ғайса артынан эйәргән икәүҙең береһе Симон Пётрҙың ҡустыһы Андрей ине. → Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. (2.1) Бер көндө матур яҙыу дәресендә бер хәрефте яңылыш буяп, юйып төҙәтәм тигәндә, дәфтәрем тишелеп сыҡты.Донъяла ике һөнәр генә Хоҙайҙан: береһе табип, икенсеһе – уҡытыусы...” Мораҙым гәзите. → Pewnego dnia, podczas lekcji kaligrafii, kiedy chciałam poprawić źle napisaną ( błędnie namalowawszy, usunąwszy poprawić) literę, podarł mi się zeszyt. (3.1) Бер бөгөн башлап юнабыҙмы ни бындай уҡтарҙы?Хамматов Яныбай. Төньяҡ амурҙары. Беренсе китап. – Өфө, 1983, s. 266 → Czyżbyśmy dopiero od dzisiaj zaczęli przycinać takie strzały?
(2.1) бер + zaimek pytajny + wariant fonetyczny partykuły да → tworzy zaimki przeczące
(1.1) берәү (2.1) берәй, әллә ниндәй, ниндәйҙер
(1.1) һан
беренсе бергәләп, бергә, барыбер, беренсенән
бер ()
bier
rzeczownik (1.1) dziecko
бер ()
rzeczownik (1.1) dzieckoJohanna Nichols, Ingush Grammar, Univ of California Press, 2011, s. 25.
бер ()
rzeczownik (1.1) tył, tyłek przymiotnik (2.1) tylny (2.2) późny przysłówek (3.1) późno