buła ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) od: bułka (1.2) kulista lub bochenkowata forma występowania niektórych skał w postaci okrągławych brył; (1.3) guz lub opuchlizna (1.4) epitet wobec człowieka niezgrabnego, otyłego, gapiowatego (1.5) kulista bryła czegoś albo zgrubienie (1.6) wspinaczkowy mięsień, siła mięśni (1.7) bullaZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.
(2.1) 3. cz. przeszłego, r. żeński od byćBajka o babce i kocie, zapisał J. Rurawski, w: Z gwary warmińskiej i mazurskiej, „Poradnik Językowy” nr 6/1951, s. 27.
(1.1) Na drugie śniadanie do szkoły dostałem ogromną bułę z żółtym serem. (1.2) W formie buły występują często krzemienie i fosforyty. (1.3) Jo mom buła. (1.4) Jacek, ale z ciebie buła! (1.5) Na poboczu porobiły się wielkie buły zmarzniętego błota śniegowego. (1.6) Bularz to łojant, u którego nastąpił ucisk buły na przysadkę mózgowąSłowniczek żargonu wspinaczkowego na forum serwisu ngt.pl, dostęp 2010-10-24..
(1.1) jeść / wcinać / wtrząsać / kroić bułę (1.2) tworzyć buły (1.3) mieć bułę (1.4) być bułą, wyglądać na bułę, nazywać / przezywać kogoś bułą (1.5) tworzyć buły, zlepiać się w buły (1.6) mieć buły
(1.1) bułka, weka (1.3) gula, gała, guz, bula (1.4) gamoń, niezguła, niedorajda, gryncbuła (1.5) bryła, gruda, kula, gała (1.6) mięsień, muskuł, muł
bułczanka, bułczarka, bułczak, bułkarz, bułkowanie, bułka, bułeczka, męczybuła bułkować bułczany, bułkowy, bułeczny
męczyć bułę
(1.7)
(1.1) (1.3) (1.5) (1.6)