__TOC__ ørken ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pustynia
(1.1) en ørken, ørkenen/ørknen, ørkener/ørkner, ørkenerne/ørknerne
(1.1) De døde af tørst i ørknen. → Zmarli z pragnienia na pustyni.
ørkenagtig
ørken ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pustynia
(1.1) en ørken, ørkenen, ørkener, ørkenene
(1.1) De stoppet for å se på soloppgangen i ørkenen. → Zatrzymali się, żeby popatrzeć na wschód słońca na pustyni.
ørken ()
rzeczownik (1.1) pustynia