wołacz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) siódmy przypadek deklinacji polskiej, tworzy formę zwrotu do omawianego przedmiotu lub osoby, wykrzyknięcia do niego lub zwrócenia jego uwagi;
(1.1)
(1.1) Wołaczem rzeczownika „Litwa” zaczyna się utwór „Pan Tadeusz”.
(1.1) wołacz +
(1.1) wokatiwus
wołanie , zawołanie wołać wołaczowy
(1.1) zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
angielski: (1.1) vocative (case) azerski: (1.1) çağırış halı baskijski: (1.1) bokatibo bułgarski: (1.1) звателен падеж , вокатив chiński standardowy: (1.1) 呼格 (hūgé) czeski: (1.1) vokativ , pátý pád duński: (1.1) vokativ , tiltalefald esperanto: (1.1) vokativo estoński: (1.1) vokatiiv farerski: (1.1) ákallingarfall francuski: (1.1) vocatif hindi: (1.1) संबोधन (sambodhan) hiszpański: (1.1) vocativo islandzki: (1.1) ávarpsfall japoński: (1.1) 呼格 (こかく, kokakú) karpatorusiński: (1.1) вокатів (vokativ) kaszubski: (1.1) wòłiwôcz litewski: (1.1) šauksmininkas łaciński: (1.1) vocativus łotewski: (1.1) vokatīvs niemiecki: (1.1) Vokativ norweski (bokmål): (1.1) vokativ norweski (nynorsk): (1.1) vokativ nowogrecki: (1.1) κλητική (klitikí) polski język migowy: portugalski: (1.1) vocativo rosyjski: (1.1) звательный падеж sanskryt: (1.1) आमन्त्रण , आमन्त्रित słowacki: (1.1) vokatív starogrecki: (1.1) κλητική (klētikḗ) szkocki gaelicki: (1.1) tuiseal gairmeach szwedzki: (1.1) vokativ turecki: (1.1) vokatif ukraiński: (1.1) кличний відмінок węgierski: (1.1) megszólító eset włoski: (1.1) vocativo