rein ()
rzeczownik (1.1) cugiel, lejce, wodza czasownik (2.1) trzymać konia na wodzy (2.2) kierować, sprawować władzę (2.3) trzymać w ryzach
(1.1) rein; reins (2.1-3) rein, reined, reined, reins, reining
(1.1) He grabbed the reins to stop the horse. → Chwycił lejce aby zatrzymać konia.
reins
rein ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) nerka
(1.1) rein; reins
/
rein ()
rzeczownik (1.1) deszcz
rein ()
przymiotnik (1.1) czysty
(1.1) pur
reinigen Reinigung , Reinheit
rein ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) renifer przymiotnik (2.1) czysty
(1.1) en rein, reinen, reiner, reinene (2.1) rein, reint, reine
(1.1) reinsdyr (2.1) ren
rein ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) renifer przymiotnik (2.1) czysty
rein ()
rzeczownik (1.1) deszcz