__TOC__ straffe ()
czasownik przechodni (1.1) karać
(1.1) at straffe, straffer, straffede, straffet
(1.1) I Danmark må man ikke straffe sine børn ved at slå dem. → W Danii nie wolno karać swoich dzieci biciem.
(1.1) belønne
straf strafbar, straffet, ustraffet
straffe ()
czasownik (1.1) karać
(1.1) å straffe, straffer, straffet, straffet lub å straffe, straffer, straffa, straffa
straff