__TOC__ smerte ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ból czasownik (2.1) boleć
(1.1) en smerte, smerten, smerter, smertene (2.1) at smerte, smerter, smertede, smertet
(1.1) Han hørte sårede soldater skrige af smerte. → Słyszał, jak ranni żołnierze krzyczą z bólu. (1.1) Trods stigende leversmerter drak hun mere og mere. → Pomimo narastających bólów wątroby piła coraz więcej.
(1.1) pine (2.1) værke, gøre ondt
smertefuld, smertelig
smerte ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ból czasownik (2.1) boleć
(1.1) en smerte, smerten, smerter, smertene (2.1) å smerte, smerter, smertet, smertet lub å smerte, smerter, smerta, smerta
(1.1) Han hørte sårede soldater skrike av smerte. → Słyszał, jak ranni żołnierze krzyczą z bólu. (2.1) Det kan smerte i føttene når man går for lenge. → Od zbyt długiego chodzenia mogą (człowieka) boleć nogi.
(1.1) verk (2.1) verke
smertefull, smertelig