blow ()
, ,
czasownik (1.1) wiać (1.2) eksplodować (1.3) dmuchać (1.4) obciągać rzeczownik policzalny (2.1) cios, uderzenie
(1) blow, blew, blown, blows, blowing (2.1) blow; blows
(1.1) When the wind blows, the cradle will rock. → Gdy powieje wiatr, kolebka się zakołysze. (2.1) The blow took him on the chin. → Cios uderzył go w szczękę. (2.1) It was the school-girl Plaxy who seized the yard broom and drove off the black devil with blows and shrill curses.Olaf Stapledon, Sirius → To była uczennica Plaxy, która chwyciła podwórkową miotłę i przepędziła czarnego diabła uderzeniami i ostrymi przekleństwami.
(1.2) blow up (1.3) blow away (1.4) blow job
blower blow away, blow down, blow off, blow out, blow over, blow up blown
blow out of proportion
(1)
(1) zobacz też: Aneks:Język angielski - czasowniki nieregularne