metall ()
rzeczownik (1.1) metal
metall ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) metal
(1.1) metall; metalls
metallenguatge , metal·lúrgia metal·litzar metal·litzat, metal·lúrgic
metall ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) metal
metall ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) metal
(1.1) et metall, metallet, metaller, metallene lub et metall, metallet, metall, metalla
metall ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) metal
(1.1) en metall, metallen, metaller, metallerna
(1.1) av metall → metalowy, z metalu
(1.1) metallarbetare • metallhaltig • metallindustri • metallindustriarbetare • Metallindustriarbetareförbundet • metallskrot
metallisk metallurgi, metallografi
metall ()
rzeczownik (1.1) metal