zjednoczenie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) powstanie jednolitego państwa z dwóch lub więcej dotychczas niepodległych państw; (1.2) organizacja powstała w wyniku połączenia organizacji, instytucji o podobnym profilu i zakresie działalności (1.3) połączenie się, stanie się jednością
(1.1-2)
(1.1) W latach po zjednoczeniu Niemiec wprowadził Realpolitik, która oznaczała liczne – często tajne – sojusze z sąsiednimi państwami. (1.3) Sobotni marsz KOD-u i opozycji miał być sygnałem dla przedwyborczego zjednoczenia różnych środowisk przeciwko PiS-owihttp://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/bedzie-wielka-koalicja-anty-pis,642198.html. (1.3) Kapłan zaznaczył, że w ten sposób coraz bardziej oddziela się poczęcie dziecka od obcowania płciowego kobiety i mężczyzny, gdy to właśnie cielesne zjednoczenie kobiety i mężczyzny jest jedynym właściwym miejscem na pojawienie się nowego ludzkiego życiaz Internetu.
(1.1) zjednoczenie Niemiec / Włoch • zjednoczenie państwa po okresie rozbicia dzielnicowego
(1.2) unia
(1.1) rozpad, rozbicie dzielnicowe; inkorporacja, wcielenie; aneksja
jednoczenie , jedynak jednoczyć , zjednoczyć zjednoczeniowy, zjednoczony
albański: (1.1) bashkim angielski: (1.1) unification; (1.2) union arabski: (1.1) وحدة (waħida) duński: (1.1) forening ; (1.2) forening , forbund , union ; (1.3) forening dzongkha: (1.1) ཆིག་སྒྲིལ (chig sgril) esperanto: (1.2) unio hiszpański: (1.1) unión , unificación , federación ; (1.2) unión , asociación , comunidad rosyjski: (1.1) объединение (ob″edinenie) włoski: (1.1) unificazione , unione