przyimek ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wyraz nieodmienny i niesamodzielny poprzedzający zawsze wyrazy odmieniające się przez przypadki (= imiona) i sygnalizujący związki składniowe między wyrazem poprzedzającym a następującym;
(1.1)
(1.1) W języku polskim przyimek „przed” łączy się z narzędnikiem a „na” z miejscownikiem.
(1.1) wyrażenie przyimkowe
(1.1) część mowy
przyimkowy
Roman Zawiliński, O wyróżnianiu części mowy, „Poradnik Językowy” nr 4/1906, s. 51.
zobacz też: słowniki tematyczne dla słownictwa gramatycznego
angielski: (1.1) preposition arabski: (1.1) حرف جر baskijski: (1.1) preposizio białoruski: (1.1) прыназоўнік bułgarski: (1.1) предлог chiński standardowy: (1.1) tradycyjny 介詞, uproszczony 介词, pinyin: jiècí chorwacki: (1.1) prijedlog czeski: (1.1) předložka dolnołużycki: (1.1) prepozicija duński: (1.1) forholdsord , præposition esperanto: (1.1) prepozicio farerski: (1.1) fyrisetingarorð , fyriseting francuski: (1.1) préposition górnołużycki: (1.1) prepozicija , předłóžka hiszpański: (1.1) preposición islandzki: (1.1) forsetning kaszubski: (1.1) przëmiono , przëmiónk kataloński: (1.1) preposició łaciński: (1.1) prepositio niemiecki: (1.1) Präposition , Verhältniswort norweski (bokmål): (1.1) preposisjon norweski (nynorsk): (1.1) preposisjon nowogrecki: (1.1) πρόθεση polski język migowy: rosyjski: (1.1) предлог słowacki: (1.1) predložka szwedzki: (1.1) preposition ukraiński: (1.1) прийменник wietnamski: (1.1) giới từ włoski: (1.1) preposizione