kosa ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) narzędzie do ścinania zbóż, traw itp.: ostrze na długim kiju; (1.2) gwara więzienna nóż (1.3) osoba wymagająca w stosunku do innych, często o nauczycielach (1.4) włosy, grzywa (1.5) dziś warkocz (1.6) długi i wąski półwysep powstały wskutek naniesienia piasku przez prądy przybrzeżne; (1.7) ocena niedostateczna
(2.1) od: kos
(1.1-6)
(1.1) Obecnie kosami tnie się już tylko trawy; zboża ścina kombajn. (1.1) Pierwszy pod kosę poszedł jęczmień i rzepak. (1.2) …następnie kupuje kosę w brzuch (spływa to po nim jak po kaczce), jednym typem rzuca o siatkę, drugiemu wbija pięść w trzewia, podnosi go do góry, rzuca… (z Internetu) (1.3) Z naszej nauczycielki biologii to była niezła kosa. (1.4) Hjena grzywę abo kosę ma na szyi.Walerian Otwinowski (1.7) Dostałam dwie kosy z matmy.
(1.1) klepać kosę (1.4) kosa lwa
(1.1) gwara więzienna kosior; zobacz też: nóż (1.6) mierzeja
kośnik /, pokos , kosina , kosiarz , kosisko , kośba , kosynier , koszenie , skoszenie , kosiarka wykaszać, kosić , skosić kośny, kosiarski, kosynierski
trafiła kosa na kamień • sprzedać kosę
(1.4,5) ,
(1.2) angielski: (1.1) scythe baskijski: (1.1) sega, kodaina, dailu białoruski: (1.1) каса ; (1.5) каса ; (1.6) каса dolnołużycki: (1.1) kósa duński: (1.1) le esperanto: (1.1) falĉilo francuski: (1.1) faux ; (1.2) surin , schlass górnołużycki: (1.1) kosa hiszpański: (1.1) guadaña interlingua: (1.1) falce jidysz: (1.1) קאָסע (kose) kataloński: (1.1) dalla niemiecki: (1.1) Sense norweski (bokmål): (1.1) ljå norweski (nynorsk): (1.1) ljå nowogrecki: (1.1) κόσα nowopruski: (1.1) dālgs rosyjski: (1.1) коса słowacki: (1.1) kosa staropruski: (1.1) doalgis szwedzki: (1.1) lie ukraiński: (1.1) коса ; (1.5) коса węgierski: (1.1) kasza wilamowski: (1.1) zaenc , zǡnc , zans , zȧnc włoski: (1.1) falce , falce fienaia , frullana
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) włosy
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) włosy (1.2) kosa
(1.1) kose; kose
(1.1) On voli kad žena ima dugu kosu. → On lubi, jak kobieta ma długie włosy. (1.2) Uzmi kosu i pokosi travu! → Weź kosę i skoś trawę!
namjerila se kosa na brus
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kosa (1.2) mierzeja
(1.1-2)
kosit
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kosa
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) skrzyp
kosa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kosa
kosa ()
czasownik (1.1) błądzić (1.2) brakować
(1.1) jak czasowniki regularne zakończone samogłoską a; formy podstawowe
kosa ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) (w zwrotach) kurs, kierunek
(1.1) en kosa, kosan; kosor, kosorna
(1.1) ställa / styra kosan mot något → skierować się / udać się dokądś
(1.1) riktning, kurs, färd