tier ()
rzeczownik (1.1) tygrys
tier ()
rzeczownik (1.1) warstwa (1.2) kondygnacja, rząd
tier ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dziesiątka (1.2) dziesiątak, dycha, moneta o nominale 10 (1.3) autobus linii 10 (1.4) karta do gry o wartości 10
(2.1) = tie → milczeć
(1) en tier, tieren, tiere, tierne
(1.2) Manden gav tjeneren en tier. → Mężczyzna dał kelnerowi dziesiątaka.
(1.2) tikrone
ti, tiende ti tiende
tier ()
rzeczownik (1.1) zwierzę
źródłosłów dla: