pogarda () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) uczucie niechęci, poczucie wyższości wobec kogoś lub czegoś
(1.1)
(1.1) Policjant stracił pracę za odnoszenie się z pogardą do imigrantów. (1.1) Tacy jak ty mogą mi co najwyżej buty czyścić – powiedział z pogardą do proponującego mu wspólny interes lokalnego biznesmena. (1.1) Na szczególnie surowy wyrok dla przestępców wpłynął ich brak skruchy i pogarda dla prawa.
(1.1) pogarda dla + Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.
(1.1) mieć / żywić pogardę • mieć kogoś/coś w pogardzie • czuć/odczuwać wobec kogoś/czegoś pogardę • okazywać komuś pogardę • z pogardą • głęboka pogarda
(1.1) wzgarda
(1.1) szacunek
(1.1) uczucie
pogardzenie , pogardzanie gardzić , pogardzać , pogardzić pogardliwy pogardliwie
angielski: (1.1) scorn, disdain, contempt arabski: (1.1) أنفة baskijski: (1.1) gutxiespen, mespretxu białoruski: (1.1) пагарда bułgarski: (1.1) презрение duński: (1.1) foragt esperanto: (1.1) malestimo, malŝato francuski: (1.1) mépris hiszpański: (1.1) desprecio jidysz: (1.1) פֿאַראַכטונג (farachtung) kaszubski: (1.1) pògarda , zgarda niemiecki: (1.1) Verachtung , Geringschätzung norweski (bokmål): (1.1) forakt norweski (nynorsk): (1.1) forakt nowogrecki: (1.1) περιφρόνηση rosyjski: (1.1) презрение , презрительность ukraiński: (1.1) гордування , презирство , погорда włoski: (1.1) disprezzo