jo ()
partykuła (1.1) tak zaimek (2.1) ja
(1.1)
(1.1) Jo, zjadłem tę sznytkę chleba. → Tak, zjadłem tę kromkę chleba. (2.1) Jo zjadłem tę sznytkę chleba. → Ja zjadłem tę kromkę chleba.
(1.1) zapożyczone z , Natalija Ewgeniewna Ananiewa, Germanizmy leksykalne w dwóch polskich gwarach wyspowych na Syberii, „Gwary Dziś”, t. 7, 2015, s. 172. → tak (2.1) odziedziczone z , z , z
(1.1) Słowo to używane jest w większych i mniejszych miejscowościach na północy Polski (w kujawsko-pomorskim i pomorskim, m.in. na Kaszubach i Kociewiu, a także w pewnej części Mazur), ale praktycznie z wyłączeniem Gdańska. Występuje też w mowie Polaków mieszkających w okolicach Krasnojarska.
jo ()
partykuła (1.1) nie
(1.1) po
< , *nē
jo ()
rzeczownik (1.1) kochanie
(1.1) darling, sweetheart
→ radość
jo ()
czasownik (1.1) uderzyć (1.2) grać (na instrumencie)
joaldi, jogailu, jotzaile joarazi joka
jo ()
przysłówek (1.1) tak (potwierdzenie)Magdalena Putz, Indikatoren für Verstehen, Missverstehen und Nichtverstehen in Gesprächen, Linguistik online 32, 3/07, s. 101, ISSN 1615-3014.
jo ()
partykuła (1.1) tak
(1.1) ano
jo ()
przysłówek (1.1) gdzie
jo ()
partykuła (1.1) tak (odpowiedź na pytanie)
(2.1) 3 os. l. poj. od: byś
(1.1)
jo ()
przysłówek (1.1) przecież, wszak spójnik (2.1) im (w konstrukcjach „im bardziej…, tym…”) wykrzyknik (3.1) ależ tak, owszem, bynajmniej (w odpowiedzi na pytanie zawierające negację)
(1-3)
(1.1) Hvordan vil du spørge ham om det, han taler jo ikke polsk? → Jak chcesz go o to spytać, przecież on nie mówi po polsku? (2.1) Jo billigere, jo bedre! → Im taniej, tym lepiej! (2.1) Jo tidligere testikelkræft bliver opdaget, desto nemmere er den at behandle. → Im wcześniej rak jądra zostanie wykryty, tym łatwiejszy jest w leczeniu. (3.1) -Kommer du ikke? -Jo, jeg kommer. → – Nie przyjdziesz? – Ależ tak, przyjdę!
(2.1) jo … desto / jo … jo / jo … des → im … tym
jo ()
rzeczownik (1.1) litera j, J
(1.1)
(1.1) W wariancie odmiany „z myślnikiem” wymawia się dwa razy „o” - raz jako część nazwy litery, a raz jako mofrem rzeczownika (1.1)
jo ()
przysłówek (1.1) już
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja
jo ()
(1.1) jó;
czasownik (1.1) tańczyć
ijó
jo ()
przysłówek (1.1) już
jo ()
partykuła (1.1) tak (odpowiedź na pytanie)
(1.1)
(1.1) – Jidzesz ju do dom? – Jo, jidã. → – Idziesz już do domu? – Tak, idę.
(1.1) nié
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja
(1.1)
jo ()
zaimek dzierżawczy (1.1) jego
(1.1)
jo ()
przysłówek (1.1) tak (potwierdzenie)
jo ()
spójnik (1.1) ponieważ
jo ()
przysłówek (1.1) przecież
(1.1) - Elsker du ham? - Jada, han er jo min mann! → - Kochasz go? - Jasne, przecież to mój mąż!
jo ()
przysłówek (1.1) tak (potwierdzenie)
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja
inny możliwy zapis „joz”
jo ()
przysłówek (1.1) już (1.2) teraz
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja wykrzyknik (2.1) tak!
(1.1)
(1.1) odziedziczone z , z , z , ja, , já, , jo, , , , , (ūk), (azə) (2.1) zapożyczenie z → tak; tak! → tak; tak! • → tak
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja
jo ()
zaimek osobowy (1.1) ja
(1.1) eiu, eu, jeu, ieu, iu, ju, eju, iò, joni, ioni, jò
jo ()
partykuła twierdząca (1.1) tak (w odpowiedzi na pytanie z negacją)
(1.1)
(1.1) nej
jo ()
przysłówek (1.1) już