epilog () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) końcowa część utworu informująca o dalszych losach bohaterów już po zamknięciu akcji;
(1.1)
< (epílogos)Teresa Michałowska, Średniowiecze, wyd. piąte, PWN, Warszawa 1999, s. 119.
angielski: (1.1) epilogue, epilog bułgarski: (1.1) епилог (epilog) chorwacki: (1.1) epilog czeski: (1.1) epilog duński: (1.1) epilog estoński: (1.1) epiloog fiński: (1.1) epilogi francuski: (1.1) épilogue hiszpański: (1.1) epílogo islandzki: (1.1) eftirmáli litewski: (1.1) epilogas łotewski: (1.1) epilogs macedoński: (1.1) епилог (epilog) niemiecki: (1.1) Epilog norweski (bokmål): (1.1) epilog norweski (nynorsk): (1.1) epilog norweski (riksmål): (1.1) epilog nowogrecki: (1.1) επίλογος portugalski: (1.1) epílogo rosyjski: (1.1) эпилог (epilog) rumuński: (1.1) epilog serbski: (1.1) епилог (epilog) słowacki: (1.1) epilóg słoweński: (1.1) epilog szwedzki: (1.1) epilog turecki: (1.1) son söz ukraiński: (1.1) епілог węgierski: (1.1) epilógus wietnamski: (1.1) phần kết włoski: (1.1) epilogo
epilog ()
rzeczownik (1.1) epilog
(1.1) epilogue
(1.1) prologue, prolog
epilogue
epilog ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) epilog, zakończenie
(1.1)
epilog ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) epilog, zakończenie
epilog ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) epilog, zakończenie