__TOC__ spytte ()
czasownik nieprzechodni (1.1) pluć, spluwać
(1.1) at spytte, spytter, spyttede, spyttet
(1.1) Hun spyttede ham i ansigtet og han spyttede på fortovet. → Splunęła mu w twarz, a on splunął na chodnik. (1.1) Kvinden blev idømt en bøde på tre hundrede DKK for at spytte fra vinduet i toget. → Kobieta została ukarana mandatem w wysokości trzystu koron, gdyż pluła z okna pociągu.
(1.1) spytte ud → wypluć / wyrzucić z siebie
spyt spytte i bøssen • spytte ud med noget
spytte ()
czasownik (1.1) pluć, spluwać
(1.1) å spytte, spytter, spyttet, spyttet lub å spytte, spytter, spytta, spytta
(1.1) Spytt ikke på gulvet! → Nie pluj na podłogę! (1.1) Han ble aggressiv, spyttet henne i ansiktet og begynte å slå henne, samtidig som han kalte henne for hore. (z Internetu) → Stał się agresywny, splunął jej w twarz i zaczął ją bić, wyzywając ją jednocześnie od dziwek.
spytt