tand ()
rzeczownik (1.1) ząb
tand ()
,
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ząb (1.2) ząb
(1) en tand, tanden, tænder, tænderne
(1.1) Min tandlæge trak min tand ud i går. → Mój dentysta wyrwał mi wczoraj ząb. (1.1) De fleste tænder i fronten har kun én enkelt rod, mens kindtænderne oftest har to til tre rødder. → Większość zębów przednich ma tylko jeden korzeń, podczas gdy zęby trzonowe najczęściej mają dwa do trzech korzeni. (1.1) Mange folk tror, at man vågner op med mange huller i sine tænder, blot hvis man har spist et enkelt bolsje. → Wiele osób uważa, że wystarczy zjeść jednego cukierka, aby obudzić się z mnóstwem dziur w zębach.
(1.1) tandbørste → szczoteczka do zębów • tandfe → zębowa wróżka • tandkød → dziąsło • tandlæge → dentysta, stomatolog • tandhjul → zębatka • tandpasta → pasta do zębów • tandsten → kamień nazębny
bevæbnet til tænderne / rustet til tænderne → uzbrojony po zęby • holde tand for tunge → trzymać język za zębami • øje for øje, tand for tand → oko za oko, ząb za ząb
zobacz też: części ciała w języku duńskim
tand ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ząb
tand ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ząb
tand ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) ząb
(1.1) en tand, tanden, tänder, tänderna
(1.1) Min tandläkare drog ut min tand i går. → Mój dentysta wyrwał mi wczoraj ząb.
(1.1) guldtand • mjölktand • tandborste • tandsten
visa tänderna