ausbedingen ()
czasownik słaby lub mocny, rozdzielnie złożony, przechodni (1.1) zastrzegać, zastrzec
(1.1) ausbeding|en (bedingt aus), bedang aus, ausbedungen (haben) (1.1) ausbeding|en (bedingt aus), bedingte aus, ausbedingt (haben)
(1.1) Im Ehevertrag hatte Caroline sich ausbedungen, protestantisch zu bleiben. → W umowie małżeńskiej Karolina sobie zastrzegła, że pozostanie protestantką.
(1.1) sich ausbedingen
Ausbedingung