cause ()
, ,
rzeczownik (1.1) powód, przyczyna czasownik przechodni (2.1) powodować, wywoływać spójnik (3.1) bo, ponieważ, dlatego że
(1) cause; causes (2) cause, caused, caused, causes, causing
(1.1) His boring job may be the cause of his tiredness. → Jego nudna praca może być przyczyną jego zmęczenia. (2.1) Drinking too much alcohol can cause sickness. → Picie zbyt dużo alkoholu może powodować nudności. (2.1) Acid rains are caused by air pollution. → Kwaśne deszcze są wywoływane przez zanieczyszczenie powietrza.
(1.1) reason
causation, causality causal, causative causelessly
< <
cause ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) powód, przyczynaAntoni Platkow, Rozmówki francuskie, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1970, s. 18, PB 2793/70.
(2.1) 1. trybu oznajmującego od causer (2.2) 3. trybu oznajmującego od causer (2.3) 1. trybu łącznego od causer (2.4) 3. trybu łącznego od causer (2.5) 2. trybu rozkazującego od causer
(1.1) cause; causes
(1.1) Quelle était la cause de cet accident ? → Jaka była przyczyna tego wypadku?
causer causalité
cause ()
(1.1) (1.2) (1.3)
cause ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) powód, przyczyna
cause ()
rzeczownik (1.1) powód, przyczyna
cause ()
(1.1)