__TOC__ alone ()
przymiotnik predykatywny (1.1) sam (bez nikogo) (1.2) jedyny (1.3) samotny przysłówek (2.1) w pojedynkę (2.2) wyłącznie, tylko
(1)
(1.1) He will be alone at home. → Będzie sam w domu. (1.1) She needs to be left alone. → Trzeba ją zostawić w spokoju. (1.2) He, alone among those present, believed her. → On jedyny wśród obecnych uwierzył jej. (1.3) I feel so alone. → Czuję się taki samotny. (2.2) She alone can help us. → Tylko ona może nam pomóc.
(1.1) all alone → zupełnie sam • to leave alone → zostawić kogoś samego / w spokoju • to get alone → spotkać się z kimś na osobności (1.3) to stand alone → (o budynku) stać samotnie; (o osobie) → być osamotnionym (2.1) to live alone → żyć samemu / samotnie (2.2) for this reason alone → tylko z tego powodu
(1.2) unique (1.3) lonely (2.2) exclusively
lone alonely aloneness
better be alone than in bad company → lepiej być samemu niż w złym towarzystwie man does not live by bread alone → nie samym chlebem człowiek żyje leave well alone → dać sobie spokój
alone ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) halo (1.2) halo (1.3) aureola (sławy itp.)
(1) alone; aloni
(1.3) aureola