__TOC__ trouble ()
; , ; ,
rzeczownik policzalny (1.1) zmartwienie (1.2) problem, kłopot czasownik (2.1) martwić się (2.2) trudzić się (2.3) zadręczać się (2.4) dokuczać (2.5) fatygować (2.6) męczyć, dręczyć
(1) trouble; troubles (2) trouble, troubled, troubled, troubles, troubling
(1.2) Trouble dogged his every step. → Kłopoty dosięgały go na każdym kroku. (2.6) He that sleeps in the day-time, or is in suspense, fear, anyway troubled in mind, or goes to bed upon a full stomach, may never hope for quiet rest in the night.Robert Burton, The Anatomy of Melancholy, II.2.5, 1621 → Ten, kto śpi w ciągu dnia, albo zaniepokojony, przestraszony, czy jakkolwiek dręczony na umyśle, albo idący do łóżka z pełnym żołądkiem, niech nigdy nie ma nadziei na cichy odpoczynek w nocy.
troublesome, troubling, troubled troublemaker, troubling
trouble ()
(1) (2) (3)
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) zamęt, zamieszanie (1.2) kłótnia, nieporozumienie przymiotnik (2.1) mętny (2.2) mglisty
(3.1) 1. trybu oznajmującego od troubler (3.2) 3. trybu oznajmującego od troubler (3.3) 1. trybu łącznego od troubler (3.4) 3. trybu łącznego od troubler (3.5) 2. trybu rozkazującego od troubler
(1) trouble; troubles
(1.1) confusion, désordre, perturbation (1.2) brouillerie, mésintelligence, tension (2.2) boueux, fangeux, imprécis, impur, sale, terne, vague, vaseux
(2.2) précis
troubler
pêcher en eau trouble • jeter le trouble