lubieżny () , , ,
przymiotnik jakościowy (1.1) rozpustny, sprośny (1.2) rozkosznyHalina Kurkowska, Z historii wyrazów, „Poradnik Językowy” nr 1/1950, s. 23. (1.3) zadowolony
(1.1)
(1.1) Mężczyzna miał lubieżny wzrok na widok każdej kobiety. (1.2) Dziewica Maryja była roztropna, śmierna, lubieżnaRozmyślania przemyskie, cyt. za: Halina Kurkowska, Z historii wyrazów, „Poradnik Językowy” nr 1/1950, s. 23..
(1.1) bezwstydny, frywolny, kosmaty, kudłaty, nieprzyzwoity, nierządny, obleśny, orgiastyczny, pożądliwy, rozpustny, rozwiązły, sprośny, świntuszący, świński, włochaty, wyuzdany, zbereźny
lubieżnik , lubieżnica , lubieżność lubieżnie
(1.1) < (1.3) (1.2) (1.3) < (1.2)
(1.2) (1.3) angielski: (1.1) lusty, horny arabski: (1.1) شبق białoruski: (1.1) юрлівы, пажадлівы duński: (1.1) liderlig esperanto: (1.1) voluptema francuski: (1.1) lascif, luxurieux hiszpański: (1.1) lascivo, lujurioso jidysz: (1.1) תּאווהדיק (tajwedik) łaciński: (1.2) amabilis niemiecki: (1.1) lüstern nowogrecki: (1.1) λάγνος, φιλήδονος rosyjski: (1.1) похотливый