pogrom ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) masowe zabójstwo ludności należącej do tej samej grupy np. narodowościowej, etnicznej, religijnej (1.2) rozbicie wojsk wroga (1.3) zadanie komuś klęski
(2.1) 2. od: pogromić
(1.1-3)
(1.2) Zrzucenie bomby w jednym momencie spowodowało pogrom wśród wroga. (1.3) Nauczyciel zrobił wczoraj istny pogrom – na sprawdzianie połowa klasy dostała jedynki za ściąganie.
(1.1) pogrom jedwabieński / kielecki / lwowski /… • pogrom Żydów / Ormian • ocaleć z pogromu
(1.1) rzeź, mord (1.2) porażka, klęska
pogromca , pogromszczyk , pogromczyni
angielski: (1.1) pogrom bułgarski: (1.1) погром duński: (1.1) pogrom hiszpański: (1.1) pogromo niemiecki: (1.1) Pogrom / nowogrecki: (1.1) πογκρόμ rosyjski: (1.1) погро́м ; (1.2) разгро́м ; (1.3) разгро́м ukraiński: (1.1) погро́м ; (1.2) розгро́м ; (1.3) розгро́м uzbecki: (1.1) pogrom węgierski: (1.1) pogrom
pogrom ()
, ,
rzeczownik policzalny (1.1) pogrom (masowe zabójstwo)
(1.1) pogrom; pogroms
(pogrom) < (pogrom)
pogrom ()
rzeczownik (1.1) pogrom
(1.1) pogrom, pogromchilik
(pogrom)
pogrom ()
rzeczownik (1.1) pogrom