karate ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) japońska sztuka walki;
(1.1)
(1.1) Nie wzbudza również entuzjazmu znawców wprowadzenie do zawodów karate elementu rywalizacji w dziedzinie kata.
karateka
'karate' → chińska ręka, pusta ręka
angielski: (1.1) karate arabski: (1.1) كاراتيه baskijski: (1.1) karate bułgarski: (1.1) карате czeski: (1.1) karate duński: (1.1) karate esperanto: (1.1) karateo fiński: (1.1) karate hiszpański: (1.1) kárate , karate kataloński: (1.1) karate niemiecki: (1.1) Karate nowogrecki: (1.1) καράτε perski: (1.1) کاراته słowacki: (1.1) karate szwedzki: (1.1) karate turecki: (1.1) karate węgierski: (1.1) karate włoski: (1.1) karate
karate ()
,
rzeczownik (1.1) karate
(karate)
karate ()
rzeczownik (1.1) karate
karate ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) karate
karatista
karate ()
(1.1) karate
karateo, karateisto
karate ()
,
rzeczownik (1.1) karate
(karate)
karate ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) karate
(1)
(1.1) kárate
karateka, karateca
forma karate jest częściej używana w krajach hiszpańskojęzycznych Ameryki, natomiast forma równoważna kárate jest zwykle używana w Hiszpanii
karate ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) karate
(1.1) karate; karates
karateka /
karate ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) karate
(1.1)
karatista , karatistka karatistický
karate ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) karate
(1.1) en karate, karaten,
(1.1) träna karate → trenować karate • karateboxare
karate ()
rzeczownik (1.1) karate
(1.1)
karate ()
rzeczownik (1.1) karate
karate ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) karate
(1.1)
karateka