__TOC__ teren ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) pewien określony obszar ziemi (1.2) obszar będący w sferze czyichś wpływów, zainteresowania czy działania (1.3) dziedzina czyjejś aktywność (1.4) władza, ośrodek prowincjonalny wobec władzy, ośrodka centralnego (1.5) arena pewnych określonych wydarzeń (1.6) otwarta część powierzchni ziemi wraz z jej ukształtowaniem i pokryciem
(1.1-6)
(1.1) Z tego wzgórza lepiej widać cały teren. (1.2) Nikt nie będzie sprzedawał dragów na moim terenie! (1.3) Wchodzisz w mój teren działania.
(1.2) na terenie • teren otwarty / zamknięty
(1.2) terytorium (1.3) krąg, zakres, strefa życia, strefa (wpływów), domena
(1.1) dolina, enklawa, kraina, miejsce, obszar, okręg, obwód, obręb, przestrzeń, pas, pole, rewir, rozległość, sektor, strefa, wyżyna
terenówka , terenowiec terenowy terenowo
angielski: (1.1) area arabski: (1.1) حقل bułgarski: (1.6) терен duński: (1.1) område ; (1.2) område ; (1.3) område esperanto: (1.1) tereno francuski: (1.1) terrain hiszpański: (1.1) terreno, área irlandzki: (1.1) ithir japoński: (1.1) 領域 (りょういき, ryōiki), 土地 (とち, tochi) kaszubski: (1.1) teren łaciński: (1.1) humus niderlandzki: (1.1) terrein niemiecki: (1.1) Gelände , Gebiet rosyjski: (1.1) территория szwedzki: (1.1) terräng włoski: (1.1) terreno
teren ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) teren
(1.1) ùsztôłcenié terenu → ukształtowanie terenu