галава ()
haławà
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) głowa (1.2) rozum (1.3) początek, czoło
(1.1-3)
(1.1) Яму баліць галава. → Boli go głowa. (1.2) Чалавек з галавой. → Człowiek z głową. (1.3) У галаве калоны ішлі афіцэры. → Na czele kolumny szli oficerowie.
(1.1) падняць / узняць / абярнуць / звесіць / павесіць / задраць / схапіцца за / марочыць / апусціць галаву • ківаць / круціць галавой • атрымаць па галаве
(1.2) розум (1.3) чало, пачатак
(1.3) канец, хвост
галоўка галоўны
ад галавы да пят / з галавы да пят / з галавы да ног / з ног да галавы • варушыць галавой • выкінуць дурасць з галавы • выкінуць з галавы • дах над галавой • дзіравая галава / галава як рэшата • дурыць галаву • галава варыць • галава закруцілася • галава сям'і • галавой захадзіць • галавой налажыць • галаву адкруціць • гарачая галава • забіць галаву • зваліцца як снег на галаву • змыць галаву • карона з галавы не зваліцца / карона з галавы не спадзе • круціць галаву • ламаць галаву • мець галаву на плечах • на злом галавы • на маю дурную галаву • на свежую галаву • ручацца галавой • сарваць галаву • сушыць галаву • трымаць галаву высока • шукаць гуза на галаву • przysłowia: галава добра, а дзве лешп • з прыбытку галава не баліць • за дурной галавой нагам непакой
(1.1) zobacz też: Indeks:Białoruski - Części ciała