вецер ()
wiècier
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr (1.2) pędziwiatr (ktoś ruchliwy i niespokojny)
(1.1-2)
(1.1) На твары яны адчувалі подыхі цёплага ветру. → Na twarzy czuli powiewy ciepłego wiatru.
(1.1) моцны / парывісты вецер
(1.2) непаседа, рухавы, рухлівы
(1.2) спакойны
вятрак , ветразь , вятранка ветрыць, ветраць ветраны, ветравы
выкідаць грошы на вецер • вецер гуляе ў кішэні • з лёгкім ветрам • кідаць словы на вецер / пускаць словы на вецер • трымаць нос па ветры • шукаць ветру ў полі • як ветрам змяло • якім ветрам занесла / якім ветрам прынесла