prawnuk () ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) syn wnuczki lub wnuka
(1.1)
(1.1) Jestem pierwszym prawnukiem mojej prababci. (1.1) Właśnie urodził się panu kolejny prawnuk.
(1.1) zstępny
wnuk , wnuczka prawnuczka prawnuczek
pra- + wnuk
angielski: (1.1) great-grandson baskijski: (1.1) birbiloba białoruski: (1.1) праўнук bułgarski: (1.1) правнук chorwacki: (1.1) praunuk esperanto: (1.1) pranepo galicyjski: (1.1) bisneto hiszpański: (1.1) bisnieto kataloński: (1.1) besnét litewski: (1.1) proanūkis łotewski: (1.1) mazmazdēls niemiecki: (1.1) Urenkel , Urenkelsohn , Urenkelkind nowogrecki: (1.1) δισέγγονος , δισέγγονο rosyjski: (1.1) правнук (právnuk) serbski: (1.1) praunuk ukraiński: (1.1) правнук węgierski: (1.1) dédunoka wilamowski: (1.1) prȧwnük