__TOC__ strug ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) narzędzie stolarskie z wysuwanym ostrzem, używane do wyrównywania, wygładzania powierzchni drewna
(2.1) od: struga
(1.1) (2.1)
(1.1) hebel;
struganie , strugaczka , strugarka , strużka , wystruganie , zastruganie strugać , wystrugać , zastrugać strugowy
angielski: (1.1) plane bułgarski: (1.1) ренде czeczeński: (1.1) воттана duński: (1.1) høvl esperanto: (1.1) rabotilo estoński: (1.1) höövel francuski: (1.1) rabot , mouchette hiszpański: (1.1) cepillo niemiecki: (1.1) Hobel nowogrecki: (1.1) πλάνη , ροκάνι rapanui: (1.1) hahu rosyjski: (1.1) рубанок słowacki: (1.1) hoblík szwedzki: (1.1) hyvel wilamowski: (1.1) hūvuł włoski: (1.1) pialla
strug ()
stru̐g
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) struga, ciecz płynąca wąskim pasmem; płynąca, lejąca się woda, ciecz (1.2) struga, mała rzeczka (1.3) potok, strumień
(1.1-3) strug; struga