awantura () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) gwałtowna kłótnia, zamieszanie (1.2) ryzykowne, niepewne przedsięwzięcie, często wątpliwe pod względem moralnym (1.3) zdarzenieHalina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 26.
(1.1-3)
(1.1) Przechodziłam koło sklepu i słyszałam awanturę między ekspedientką i jakimś klientem.
(1.2) wikłać się w awantury
(1.1) burda, kłótnia, sprzeczka (1.2) afera
awanturnik , awanturnica , awanturnictwo awanturka awanturować się awanturniczy awanturniczo
karczemna awantura
(przygoda); źródłosłów dla ,
angielski: (1.1) brawl białoruski: (1.1) скандал , сварка duński: (1.1) ballade francuski: (1.1) querelle ; (1.2) aventure hiszpański: (1.1) altercado , alboroto interlingua: (1.1) altercation kaszubski: (1.1) pòmiana , jarchòlëzna , tôczel , wërwas , trzôsk , jôch kataloński: (1.1) brega niemiecki: (1.1) Streit nowogrecki: (1.1) φασαρία rosyjski: (1.2) авантюра , скандал rumuński: (1.1) scandalTomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 21. ukraiński: (1.2) авантюра wilamowski: (1.1) kraowaol włoski: (1.1) litigio , piazzata , putiferio