ufać ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( zaufać) (1.1) być przekonanym, że ktoś nie oszuka i nie zrobi niczego złego (1.2) być przekonanym, że czyjeś słowa, informacje są prawdziwe (1.3) być przekonanym, że ktoś posiada jakieś umiejętności, zdolności i potrafi je odpowiednio wykorzystać (1.4) mieć nadzieję lub być pewnym, że coś się stanie
(1.1-4)
(1.1) Nikt już nikomu nie ufa.
(1.1) wierzyć, pwać
ufanie , ufność , dufanie , zaufanie , zaufany dufać , zaufać ufny, zaufany ufnie
cnocie, nie fortunie ufać należy
od wcześniejszego upfać, od jeszcze wcześniejszego upwać, od , od pъvati (bezpośrednio od tego )
angielski: (1.1) trust arabski: (1.1) نام, اتكل, وثق esperanto: (1.1) fidi fiński: (1.1) luottaa; (1.2) luottaa; (1.3) luottaa francuski: (1.1) faire confiance jaćwieski: (1.1) tibt kataloński: (1.1) confiar niemiecki: (1.1) vertrauen nowopruski: (1.1) aušaudītwei; (1.2) aušaudītwei; (1.3) aušaudītwei; (1.4) aušaudītwei ormiański: (1.1) հավատալ polski język migowy: portugalski: (1.1) confiar rosyjski: (1.1) доверять; (1.2) доверять; (1.3) доверять; (1.4) доверять tuvalu: (1.1) fakatuaga ukraiński: (1.1) довіряти, звіряти włoski: (1.1) avere fiducia