elegant ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mężczyzna charakteryzujący się elegancją
(1.1)
(1.1) , aligant
(1.1) niechluj, flejtuch, brudas
elegancja elegantka elegancik elegancki elegancko
elegant z morskiej pianki • Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 263.
→ wytworniś, strojniś < → pełen smaku, wytworny
duński: (1.1) elegantier szwedzki: (1.1) elegant
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki
elegantly
< <
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki
(1.1) elegant ; elegants
elegant ()
południe północ
przymiotnik (1.1) elegancki
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki
(1.1)
Eleganz , Elegant
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki
elegant ()
przymiotnik (1.1) elegancki, wytworny rzeczownik, rodzaj wspólny (2.1) elegant
(1.1) elegant, elegant, eleganta;