skończyć () , ,
czasownik przechodni dokonany ( kończyć) (1.1) zakończyć czynność (1.2) przerobić program, ukończyć kurs (1.3) umrzeć czasownik zwrotny dokonany skończyć się ( kończyć się) (2.1) zakończyć trwanie (2.2) urwać się (o drodze, obszarze) (2.3) zostać zużytym (2.4) wyczerpać się twórczo (2.5) dać jako wynik, spowodować, mieć konsekwencję
(1)
(1.1) — Proszę babci — zawołała — ja nigdy nie skończę kaftanika dla mojej lalki… (1.2) Pochodził spod Tarnowa. Skończył teologię i polonistykę, chciał zostać księdzem. (2.5) Wygłupy na jezdni skończyły się tragedią.
(2.5) skończyć się +
skończony skończenie koniec , skończenie , końcówka
(1) białoruski: (1.1) скончыць, кончыць; (1.2) скончыць, кончыць; (2.1) скончыцца rosyjski: (1.1) зако́нчить; (1.2) зако́нчить, око́нчить; (1.3) ко́нчить; (2.1) зако́нчиться; (2.2) ко́нчиться, оборва́ться, прерва́ться; (2.3) ко́нчиться, зако́нчиться, исчерпа́ться; (2.4) исчерпа́ться; (2.5) око́нчиться ukraiński: (1.1) кінчи́ти, закі́нчи́ти wilamowski: (1.1) enda