finta ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) sztuczka, trick, manewr, podstęp (1.2) zmylenie przeciwnika
(1.1-2)
(1.1) fortel
szwedzki: (1.1) fint ; (1.2) fint włoski: (1.1) finta; (1.2) finta
finta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wybieg, podstęp (1.2) zwód
finta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zwód, unik (1.2) w szermierce: finta (1.3) podatek płacony w przypadku wyższej potrzeby
(2.1) (2.2)
(1) fintas
(1.1-2) amago, regate
(1.3) tributo
(1.1-2) fintar, fintear
(1.1-2) (1.3) przypuszczalnie z
finta ()
(1.1) 3. czasu teraźniejszego trybu oznajmującego (presente do indicativo) czasownika fintar (1.2) 2. czasu teraźniejszego trybu rozkazującego (imperativo) czasownika fintar
finta ()
czasownik przechodni i nieprzechodni (1.1) robić zwody, wybiegi, podstępy; kiwać (1.2) dryblować, kiwać
(1.1-2) att finta, fintar, fintade, fintat, finta!; pres. part. fintande, perf. part. fintad
(1.1) tricksa (1.2) dribbla
fint, fintande, fintning
czasownik frazowy finta bort
finta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) udawanie, symulowanie (1.2) zwód, zmylenie przeciwnika
finta; finte
(1.1) far finta
(1.1) simulazione
finto, i finto fingere finto
per finta • far finta di niente