__TOC__ inspektor () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) urzędnik, który kontroluje pracę instytucji dokonując inspekcji (1.2) stopień oficerski w policji
(1.1-2)
(1.1) Gdyby w tej firmie zjawili się inspektorzy PIP, konsekwencje mogłyby być surowe. (1.2) Inspektor przeprowadził wizję lokalną miejsca zbrodni.
(1.1) inspektor pracy
inspektorat , inspekcja inspektorka inspektorski, inspekcyjny
< Jan Miodek, Inspekty inspektora, w: Odpowiednie dać rzeczy słowo. Szkice o współczesnej polszczyźnie, Wrocław 1987.
angielski: (1.1) inspector; (1.2) officer arabski: (1.1) مفتش, محقق baskijski: (1.1) ikuskatzaile; (1.2) inspektore białoruski: (1.1) інспектар bułgarski: (1.1) инспектор cerkiewnosłowiański: (1.1) перїодевтъ estoński: (1.1) inspektor francuski: (1.1) inspecteur , contrôleur hiszpański: (1.1) inspector niemiecki: (1.1) Inspektor , Inspekteur ; (1.2) Inspekteur słowacki: (1.1) inšpektor wilamowski: (1.1) inspektor ; (1.2) inspektor włoski: (1.1) ispettore ; (1.2) ispettore
inspektor ()
rzeczownik (1.1) inspektor
inspektor ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) inspektor (osoba dokonująca kontroli) (1.2) inspektor (urzędnik, który kontroluje pracę instytucji dokonując inspekcji) (1.3) inspektor (stopień oficerski w policji)
(1.1-3) inspektor; inspektora