woń ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) bodziec działający na zmysł powonienia
(1.1)
(1.1) Nad obu orszakami: tym, którego wozy i konie stały jak w ziemię wryte, i tym, który, w barwistych strojach, jak łan ściętych kwiatów na pozłacanej ziemi leżał, świeciło w górze, jasne, ale łagodne słońce i z woniami ambry, sandału, cynamonu, piżma, aloesu, przeciągały obłoki kadzidłowego dymuEliza Orzeszkowa: Czciciel Potęgi..
(1.1) przykra / ostra / silna woń
(1.1) zapach
(1.1) aromat, smród, odór
powonienie , nawaniacz , wonność ; woniankaZuzanna Krótki, Leksemy oznaczające perfumy i kremy do pielęgnacji ciała w dobie staro- i średniopolskiej, w: Prace Językoznawcze, XIX/3, 2017, s. 132., wonidło wonny
człowiek bez honoru – kwiat bez woni
< → zapach < → tchnąć, oddychać Forma woń notowana od XVI w.
angielski: (1.1) fragrance arabski: (1.1) رائحة, روائح, طيب esperanto: (1.1) odoro francuski: (1.1) odeur , parfum , senteur łaciński: (1.1) oliditas łotewski: (1.1) smarža rosyjski: (1.1) аромат sanskryt: (1.1) सुरभि słoweński: (1.1) vonj włoski: (1.1) profumo , odore