erro ()
rzeczownik (1.1) korzeń (1.2) korzeń (1.3) pierwiastek (1.4) macka (1.5) rdzeń
(1.2) ilearen / hortzaren erro → korzeń włosa / zęba (1.3) erro karratu / kubiko → pierwiastek kwadratowy / sześcienny
(1.1) sustrai, zain (1.4) garro
errodura, erroketa, errokizun errotsu errotu, erroztatu
erro ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) błąd
erro ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pomyłka, błąd
(2.1)
(1.1) erros
(1.1) error, yerro, fallo
(1.1) acierto
errar errado, erradizo, errante, errático, errátil, erróneo erradamente errata , errada , errante /, yerro
erro ()
czasownik (1.1) błąkać się, wałęsać się, wędrować (1.2) zagubić się, zbaczać z drogi, chybiać celu (1.3) popełnić błąd, pomylić się, mylić się rzeczownik (2.1) włóczęga, obieżyświat
(1.1-3) errō, errāre, errāvī, errātum (2.1) erro, erronis
(1.1) Daedalus in labyrintho inclusus cum filio suo intra muros errabat nec exitum invenire poterat, etsi ipse labyrinthum aedificaverat.Hans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 204, ISBN 87-997016-5-0. → Dedal uwięziony wraz z synem w labiryncie błąkał się między murami i nie mógł znaleźć wyjścia, choć sam ten labirynt budował. (1.3) Errare humanum est. → Mylić się jest rzeczą ludzką.
erro ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) błąd; pomyłka
(1.1) erros
(1.1) engano, incorreção
errar