dymić ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) wydzielać dym (1.2) szukać okazji do bójki czasownik zwrotny niedokonany dymić się (2.1) wydzielać dym
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Kominy pobliskiej fabryki cały czas dymią i brak nam świeżego powietrza na osiedlu. (1.2) Co jest, koleś? Dymisz? (2.1) Zobacz, coś tam się dymi w kącie.
(1.1) kopcić, dymić się (2.1) kopcić
dym , zadymiarz , dymienie , zadyma dymny zadymiać bezdymnie
angielski: (1.1) smoke, fume arabski: (1.1) دخن (daḫana) białoruski: (1.1) дыміць, курэць; (2.1) курыцца bułgarski: (1.1) димя, пуша czeski: (1.1) kouřit duński: (1.1) ryge esperanto: (1.1) fumi fiński: (1.1) savuta francuski: (1.1) fumer hiszpański: (1.1) humear japoński: (1.1) 煙る (けむる, kemuru) kornijski: (1.1) megy; (2.1) megy łaciński: (1.1) fumo niemiecki: (1.1) rauchen, qualmen nowogrecki: (1.1) καπνίζω słowacki: (1.1) dymiť szwedzki: (1.1) ryka; (2.1) ryka, röka wilamowski: (1.1) ruöhiyn, röchyn